บทความ : วัยระเริง

คำสั่ง

Share เว็บฝรั่ง
<a href="http://seedang.com/stories/33176">บทความ : วัยระเริง </a> <br /> *-* ผมนอนหายใจแผ่ว . . . ความรู้สึกชาหนึบที่หัวเริ่มวิวัฒนาการมาเป็นความเจ็บปวด . . . ความกลัวในใจตอนแรกกลับแปรเปลี่ยนเป็นความแค้น . . . ไอ้สัตว์นั่นมันทำผมเลือดออก . . . <br /> <a href="http://seedang.com/stories/33176"><img src='http://seedang.com/images/image_na.gif' border='0' /></a> <br />

Share เว็บไทย
Exteen

บทความ เนื้อเรื่อง หรือ คำอธิบาย โดยละเอียด
. ผมนอนหายใจแผ่ว . . . ความรู้สึกชาหนึบที่หัวเริ่มวิวัฒนาการมาเป็นความเจ็บปวด . . .
ความกลัวในใจตอนแรกกลับแปรเปลี่ยนเป็นความแค้น . . .
ไอ้สัตว์นั่นมันทำผมเลือดออก . . .
. . . เรื่องมันเริ่มจากการที่ผมและพวกมันยืนอยู่คนละฝั่งถนน และ
หันหน้าเข้าหากัน ... ตาสบตา ... และผมรับรู้ได้ว่า นั่นไม่ใช่สายตาที่เป็นมิตร...
เมื่อพวกมันทำท่ากระซิบกระซาบพร้อมทั้งเหลือบตามามอง...ผมก้อรู้ทันทีว่าควรจะทำอย่างไร
. . . ในสถานการณ์ที่พวกมันมี 7 . . .ผมมี 1 . . . ความล้าที่กล้ามเนื้อต้นขาของผมเพิ่มขึ้นแปรผันตามระยะทางที่ผมวิ่ง . . . เสียงตะโกนด่าทอของหมาหมู่ที่วิ่งตามอยู่ข้างหลังและวัตถุยาวๆในมือของพวกมันเป็นแรงฮึดที่ทำให้ผมวิ่งต่อไปได้เหมือนรถฟอร์มูล่า
วัน . . . ผมกลัว . . . ผมหนี . . .
ห้องเก็บของเก่าๆ. . . เงียบ . . . สงัด . . . ผมซุกตัวอยู่ในมุมมืด . . .
พวกมันเดินสอดส่องสายตาเหมือนหมาล่าเนื้อ . . . จนทำท่าว่าจะเบื่อ . . .ก่อนจะแยกย้ายกันกลับไป ...ผมถอนหายใจโล่งอก...นั่งนิ่งสักครู่...รอดูสถานการณ์ ก่อนจะพาตัวเองมุดออกมาจากซอกลังกระดาษเก่าๆ . . . ลุกขึ้นปัดฝุ่นที่เปรอะกางเกง...
". . . ตุ่บ !! . . ." ผมทรุดลง รู้สึกชาหนึบที่หัว . . . ไอ้ระยำนั่นมันตีผมข้างหลัง . . . พอกันทีกับการยอมแพ้... ตัวมันเล็กกว่าผมมาก ท่าทางมันจะตกใจไม่น้อยที่เห็นผมหัวแตก....ผมเห็นดาบในมือมันสั่นเมื่อผมลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับมัน... "ไอ้สัด มึงตีกุ---!! " ผมกระโดดถีบมันเต็มแรง
ร่างเล็กนั่นหงายหลังไปตามทิศทางแนวฝ่าตีนจนล้มกลิ้ง ดาบหลุดจากมือ . . . มันแหกปากเรียกพรรคพวกสุดเสียง “ เฮ้ย – มันอยู่นี่----- ”
...เสียงฝีเท้าของคนกลุ่มหนึ่งวิ่งไกล้เข้ามา . . . แต่ผมไม่สนอะไรแล้ว . . .เดินเข้าไปนั่งคร่อมมันที่หน้าอก พร้อมกับเหวี่ยงกำปั้นเข้าไปที่ใบหน้า ผั๊วะๆๆ . . . มันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด . . .ยกสองมือขึ้นปัดป้อง ....
“ . . หยุดนะ ทำอะไรกัน !!” ...เสียงทรงอำนาจที่คุ้นเคยตะโกนดังมาทางด้านหลัง ....
มันสะกดให้ผมหยุดนิ่งก่อนที่จะค่อยๆลุกขึ้นยืน...ไอ้หน้าแหลมนั่นนอนร้องไห้แงๆอยู่ที่พื้น...
“ไหน มานี่ซิ ทะเลาะกันทำไม... ดูสิเพื่อนร้องไห้ใหญ่เลย
เธออีกแล้วเหรอ ทำไมดื้ออย่างนี้” เธอเดินเข้ามาจับผมแบมือก่อนที่จะตีฝ่ามือลงบนนั้น เพี๊ยะๆ –
ผมสุดทน...ร้องโฮออกมาบ้าง "ฮือ..ก้อเค้าเอามีดดาบตีผมอ่ะ . . .หัวแตกเลยอ่ะ---ฮือ –แง๊ "
"ตายจริง . . . หัวแตกจิงด้วย ไปห้องพยาบาลกะครูนะคะ ไม่ต้องร้อง โอ๋ๆ..."
เธอเอามือลูบหัวผมที่บวมปูดก่อนที่จะโอบกอดผมเป็นการปลอบใจ...ผมเอาหน้าซุกนมเพื่อปาดน้ำตา ...คนอื่นๆเริ่มมามุงดูด้วยความสนใจ จนครูใหญ่ต้องมาประกาศให้แยกย้ายกันเข้าห้อง ได้เวลานอนกลางวันแล้ว... คู่กรณีของผมลุกขึ้นมาน้ำตาคลอเบ้า สะอื้นกระซิกๆ...มันเดินไปหยิบดาบพลาสติกจอมยุทธที่ตกอยู่มาถือใว้...มองผมด้วยสายตาอาฆาต.......ผมคิดว่าผมจำมันได้...
...ไอ้เหี้ยนี่มันอยู่ อนุบาล 1 ค. .... ห้องคุณครูกานดา
...พรุ่งนี้มึงเจอกุอีกแน่....!!