บทความ เรื่องซึ้งๆจนร้องไห้ ของคน2คน

+++ผมกำลังยืนอยู่บนสะพานแขวนข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา

ท้องฟ้าในคืนนี้มืดสนิท มีเพียงแสงเรืองเรืองของหลอดไฟทอดยาวตามแนวสะพานไป

++การที่ได้เห็นกรุงเทพในมุมนี้ มันทำให้ได้พบหลายต่อหลายอย่างที่หลายคนอาจไม่เคยเห็น

ผมมองออกไปในย่านชุมชน แสงไฟหลากสีในอาคารบ้านเรือนกระจายไปจนสุดลูกหูลูกตา

เรียบแม่น้ำเจ้าพระยาไปเป็นถนนทอดยาว มีเพียงแสงไฟจากหน้ารถที่ส่องไปยังริมถนน

++ส่วนบนสะพานที่ผมกำลังยืนอยู่นี้ก็เป็นถนนกว้างพอสมควร

มีรถวิ่งอย่างเบาบางเพราะคนมักจะใช้เส้นทางอื่นกัน .....บนนี้มันจึงเงียบสงบ

++ผมไม่แปลกใจเลยที่เธอมักจะชวนผมมาที่นี่เป็นประจำ ........

ผมไม่ได้ขึ้นมาบนนี้หลายปีแล้วเพราะที่แห่งนี้มันทำให้ผมหวนนึกถึงเธอ

++เธอมักจะให้ผมมายืนดูดาวเป็นเพื่อนเธอ

กินไอศกรีมรสสตอเบอรี่ที่เธอชอบเป็นเพื่อนเธอ

++ที่แห่งนี้มันเคยทำให้ผมมีความสุข ผมคงได้ขึ้นมาบนนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว

หลังจากวันนี้ไปผมจะจากไปและไม่หวนกลับมาอีก จะมีเพียงความ

ทรงจำของเธอเท่านั้น ที่จะอยู่ในใจผมตลอดไป……

........ผมได้รู้จักเธอครั้งแรกก็เมื่อตอนที่ผมอยู่ชั้น ม.1

ผมก้าวเข้ามาในโรงเรียนแห่งนี้ พวกเราต่างก็เป็นนักเรียนใหม่

หลายหลายอย่างในห้องใหม่ของผมนี้ดูมันจะน่าเบื่อซะจริงจริง

หลังจากที่เคารพธงชาติแล้วทุกคนก็เข้าชั้นเรียน

และก็เป็นธรรมดาของนักเรียนใหม่ทั้งหลายก็ต้องมีการแนะนำตัวกัน

อาจารย์ประจำชั้นของผมเป็นผู้หญิงอายุประมาณ 40 ดูท่าทางอาจารย์เป็นคนใจดีมาก

อาจารย์ก็เริ่มแนะนำตัวเอง ขณะที่อาจารย์กำลังพูดอยู่

ก็มีเสียงหนึ่งแทรกเข้ามา “อาจารย์ค่ะ ขออนุญาตเข้าห้อง”

++ผมรีบหันไปยังที่มาของเสียงนั้นทันที แล้วหญิงสาวก็ก้าวเข้ามา .....

.....โอ้!แม่เจ้าโว้ย เธอช่างน่ารักอะไรอย่างนี้ ถึงดูเธอจะชอบตื่นสายไปสักหน่อย

แต่ถ้าเอามาบวกลบกับความสวยแล้ว ตื่นสายแค่นี้ผมยกให้

++ ความคิดผมในตอนนั้น ทำยังไงจะได้รู้จักเธอบ้างนะ

เธอเดินเข้ามาแล้วก็หาเก้าอี้นั่ง

++ตอนนั้นที่ข้างผมมีกระเป๋าใครก็ไม่รู้วางอยู่ คนทั้งห้องตอนนั้นก็คุยกันโดยไม่สนใจอะไรเลย

ผมเลยจับกระเป๋านายที่นั่งข้างผมโยนไปโต๊ะตัวข้างหลัง

++ทั้งห้องเลยเหลือที่ว่างอยู่ที่เดียว คือที่นั่งข้างผม

....เธอเดินมาใกล้ๆ ผม แล้วก็พูดอย่างอ่อนหวาน “นั่งด้วยได้มั๊ย”

++ ก็จะไม่ได้ ได้ยังไง ก็ที่ตรงนี้ผมพึ่งจัดไว้ให้เธอโดยเฉพาะ ....

ผมหันหน้าไปหาเธอแล้วก็พยักหน้า

++แล้วเธอก็นั่งลงฟังที่อาจารย์พูดหน้าห้อง ขณะที่เธอกำลังจับจ้องอยู่ที่อาจารย์

แต่ผมไม่สนใจอาจารย์เลยเอาแต่ชำเรืองไปที่หน้าของเธอ

ใบหน้าของเธอช่างขาวหมดจดอะไรอย่างนี้.. แก้มเป็นสีชมพูอ่อนๆ

ดวงตาของเธอกลมโตใสเป็นประกาย..

++ ผมไม่เคยเห็นดวงตาคู่ไหนสวยแบบนี้มาก่อน

ขนตาของเธองอน ยังกะตุ๊กตา ปากเรียวเล็ก

ทั่วทั้งใบหน้าของเธอมันช่างสวยจับใจอะไรเช่นนี้

++ผมใจลอยมองหน้าเธอตาไม่กระพริบเลย

ผมพยายามมองไปที่ปกเสื้อของเธอเพื่อจะดูว่าเธอชื่ออะไร

เกือบจะเห็นอยู่แล้วเชียว.... ทันใดนั้นเธอก็หันมาหาผม

เธอยิ้ม “มีอะไรหรอค่ะ”

++ผมสะดุ้งขึ้นมาทันที “อ้อ ปะ ปะ ป่าวครับ”

ผมตื่นเต้นไม่รู้จะทำอะไรเลยหยิบหนังสือในกระเป๋าขึ้นมา

ดันไปหยิบผิดหยิบเอาหนังสือโป๊ขึ้นมา... เธอเหลือบมาเห็นเข้าเลยยิ้มแกมหัวเราะ

++ทีแรกผมคิดว่าเธอยิ้มให้ผม แต่พอเห็นหนังสือในมือตัวเอง

ผมตกใจเลยรีบปัดความรับผิดชอบทันที “ไม่..ไม่ใช่ของผมครับ! นายที่นั่งข้างหลังมันฝากไว้”

เธอหัวเราะอย่างน่ารัก”ก็ไม่แปลกหนิพี่ชายเค้าก็อ่าน”

++ผมรีบเก็บทันทีแล้วเอาหนังสืออื่นขึ้นมา ผมอายเธอแทบแย่

ผมหยิบหนังสืออื่นขึ้นมาทันที

ผมนั่งอ่านหนังสือทั้งที่จิตใจมันอยู่ที่คนข้างข้าง ..........

++ผมนั่งเงียบได้พักหนึ่งเธอก็มาสะกิดผม ผมรีบหันไปหาเธอทันที

“อาจารย์ให้แนะนำตัวกับคนนั่งข้างข้างเค้าชื่อ รุ่งฟ้า เรียกว่า ฟ้า เฉยเฉยก็ได้ แล้วตัวเองชื่ออะไร”

++ ผมนั่งพิจารณาอยู่พักหนึ่ง ....อืม…..คนอะไรนอกจากจะน่ารักแล้ว ชื่อก็ยังเพราะอีก “รุ่งฟ้า”

ผมทำไมชอบชื่อนี้จังนะ! ผมนั่งจนลืมไปเลยว่าเธอกำลังถามถึงชื่อผมอยู่

++เธอสะกิดผมอีก

“ชื่ออะไร บอกบ้างสิ” ผมสะดุ้งอีกที “อ้อ! เราชื่อ แบ๊งค์”

“บ้านฟ้าอยู่แถวบางเขนนู้นบ้านแบ๊งค์อยู่แถวไหนหละ”

++ผมตอบเธอทันทีเลยว่าอยู่แถวบางเขนเหมือนกัน ทั้งที่ความจริงบ้านผมอยู่คนละเขตกับเธอเลย

“งั้นขากลับแบ๊งค์กลับเป็นเพื่อนฟ้านะ”

++เธอก็ยิ้มแล้วพยักหน้าผมชอบรอยยิ้มของเธอจริงจริง หลังจากที่ผมรู้จักเธอ

++ชั่วโมงนั้นทั้งชั่วโมงผมก็คุยกับเธอไม่หยุดเลย เธอเป็นคนพูดเพราะและคุยสนุกมาก

ผมสามารถฟังเธอได้ทั้งวันโดยไม่เบื่อเลย

++หลังจากคาบนั้นผมก็ตามติดฟ้าทั้งวันเลย ชนิดที่ว่าที่นั่งข้างเธอไม่มีใครแตะต้องได้เลย

เพื่อนทั้งห้องผมยังไม่รู้จักใครเลย ผมรู้จักแต่ฟ้าคนเดียว

++หลังจากเลิกเรียนเราก็กลับบ้านพร้อมกันพอรถถึงบ้านเธอ เธอก็ลงรถ

เธอชวนผมลงไปเล่นบ้านเธอ แต่ผมก็ส่ายหน้ากลัวว่าพ่อเธอจะว่า

++ผมนั่งรถเลยบ้านฟ้าไปอีก 1 ป้ายรถเมล์

จากนั้นผมก็ลงมาขึ้นฝั่งตรงข้ามเพื่อตีรถกลับไปลงโรงเรียน

แล้วผมถึงขึ้นรถที่จะกลับบ้านผมจริงจริง

++และดูเหมือนการนั่งรถมาส่งฟ้าแบบนี้ผมทำทุกวันจนเป็นนิสัยเลยก็ว่าได้

ฟ้าเธอชอบที่จะมาสายทุกวันเลย อาจารย์เริ่มที่จะสอนหนังสือแล้ว

++ทุกอย่างที่อาจารย์สอนดูเหมือนมันจะซึมเข้าสมองผมอย่างรวดเร็ว

แต่ฟ้านี่สินั่งฟังอยู่ด้วยกันแท้แท้ แต่เธอกลับไม่รู้เรื่องเลย

++พอพักเที่ยงผมก็ซื้อข้าว 2 จานออกมานั่งทานอยู่ม้าหินอ่อนกับฟ้า

ผมไม่เคยเข้าไปทานข้าวในโรงอาหารเลย

หลังจากที่ผมยื่นจานข้าวให้เธอเธอก็นั่งทานอย่างเอร็ดอร่อย

ผมยังไม่ทานข้าวเพราะมีสิ่งที่ผมกังวลมากกว่า

ผมหยิบหนังสือวิชาคณิตศาสตร์ในกระเป๋าฟ้าออกมา

“ฟ้า! ...ไม่เข้าใจตรงไหนเดี๋ยวแบ๊งค์ อธิบายให้ฟัง”

ผมเปิดไปเรื่อยๆขณะที่กำลังรอคำตอบจากเธอ

++เธอใช้นิ้วเรียวเรียวของเธอชี้มาบนหนังสืออย่างรังเร "ก็..ก็….ทั้งหมดเลยแหละ ..."

ผมจึงเริ่มอธิบายทั้งหมดให้ฟ้าฟังชนิดก๊อปทุกคำที่อาจารย์พูด

ผมอธิบายไปเกือบชั่วโมง จนหมดเปลือกเลยทีเดียว “เป็นไงฟ้าเข้าใจแล้วใช่มั๊ย”

เธอเริ่มมีอาการรังเรอีกแล้วครับท่าน “ฟ้า….ฟ้า…. เข้าใจ..ก็ได้”

++ผมรู้ทันทีเลยว่าเธอไม่เข้าใจ “โธ่! ฟ้าก็…งั้นฟังใหม่นะ”

ผมจึงเริ่มอธิบายใหม่ทั้งหมดไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบกว่าฟ้าจะเข้าใจได้

สงสัยว่าความสวยของเธอมันจะดูดกลืนเอาความเฉลียวฉลาดที่เธอมีไปซะหมดเลย

++แต่ยังไงเธอก็น่ารักดี ยิ่งเวลาที่เธอทำหน้างงในสิ่งที่ผมสอน

ผมยิ่งรู้สึกว่าเธอน่ารักเข้าไปใหญ่ .......

++ผู้หญิงในอุดมคติของผมไม่จำเป็นต้องเรียนเก่งก็ได้....

จากวันนั้นผมก็คอยเป็นติวเตอร์ส่วนตัวให้ฟ้าเสมอมา หรือไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรผมก็จะอยู่ข้างฟ้าเสมอ

แล้วความรู้ทั้งหลายก็กำลังจะต้องถูกใช้ออกมา

++วันนี้อาจารย์สอบเก็บคะแนนพวกเราก่อนที่จะสอบผมก็ติวให้ฟ้าอย่างเต็มที่

ย้ำแล้วย้ำอีกจนเธอบอกว่าเธอเข้าใจอย่างดีเยี่ยมเลย

++ พอเข้าห้องสอบผมก็เริ่มทำ มันง่ายมากเลยสำหรับผม

อาจารย์ให้เวลา 1 ช.ม. แต่ผมเสร็จตั้งแต่ 20 นาทีแรก

++ผมห่วงก็แต่ฟ้าที่นั่งอยู่คนละฟากกับผมเลย สีหน้าของเธอตอนนี้ชักจะออกอาการแล้ว

พอหมดชั่วโมงอาจารย์ก็สั่งให้ผมยกข้อสอบทั้งหมดไปวางไว้โต๊ะห้องอาจารย์

++ขณะเดินผมก็รีบเปิดหาของฟ้าทันที ...โอ้! แม่เจ้า ผิดหมดเลยครับ

++ผมยืนคิดอยู่พักว่าจะทำยังไงดี เพราะข้อสอบคราวนี้มีคะแนนเยอะมาก

หากสอบไม่ผ่าน มีหวังเกรด 0 อยู่แค่เอื้อม ...

++ผมเลยตัดสินใจหยิบกระดาษคำตอบใบใหม่ขึ้นมา...แล้วผมก็ทำใหม่ทั้งหมดอย่างรวดเร็ว

ระหว่างทื่ทำก็ต้องคอยระวังอาจารย์เหมือนกัน พอผมทำเสร็จ ก็เขียนชื่อฟ้าลงไป

++จากนั้นก็เก็บเข้ากองเดิมแบบที่อาจารย์ไม่สงสัยแม้แต่น้อย

ส่วนกระดาษคำตอบใบเดิมของฟ้าผมก็พับเป็นจรวดเล่นเห็นจะเป็นประโยชน์มากกว่า

++หลังจากวันนั้นอาจารย์ก็ประกาศคะแนน ส่วนใหญ่ก็มักจะไม่ผ่านกัน

แต่ทุกคนก็ต้องอึ้ง! เมื่อทั้งห้องมีเพียง 2 คนเท่านั้นที่ได้คะแนนเต็ม คือผมกับฟ้า

++รายผมหนะเขาไม่ค่อยสงสัยกันหลอกเพราะใครก็รู้ว่าผมเรียนเก่งแค่ไหน

แต่ที่ “รุ่งฟ้า” ได้คะแนนเต็มนี่สิทำเอาเพื่อนๆงง แบบบอกไม่ถูกเลยหละ

++เธอดีใจหันมาหาผม “เห็นมั๊ยแบ๊งค์ ฟ้าก็ทำได้”

ผมแอบหัวเราะในท่าทางอันมั่นใจว่าทำได้! ของเธอ แต่ปากผมก็ชมเธอ

++ผมไม่เคยบอกกับฟ้าสักคำว่าผมเป็นคนแก้ข้อสอบให้เธอ

และผมก็ยังใช้วิธีนี้ช่วยเหลือเธอหลายต่อหลายครั้งโดยที่เธอไม่รู้ตัว........

++จนในที่สุดเราก็ขึ้นมา ม.2 จนได้ ...ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม

ผมยังไปส่งเธอที่บ้านทุกวันไม่เปลี่ยนแปลง ...ฟ้าก็ยังมาสายเหมือนทุกวันในปีที่แล้ว

จะเปลี่ยนไปก็แต่หนุ่มๆที่มาแอบชอบเธอดูเหมือนจะเพิ่มจำนวนขึ้นทุกวันทุกวัน

++วันนี้หลังจากโรงเรียนเลิกผมก็นั่งทำงานกลุ่มกับเพื่อนเพื่อนผมอีก 7 คน

แล้วผมก็ได้ยินเสียงคนเถียงกันอยู่ห้องถัดไป... ทีแรกผมก็ไม่สนใจ

เพราะอะไรที่มันไม่ใช่เรื่องของผม ผมจะไม่เข้าไปยุ่งเด็ดขาด ....หรือแม้แต่แค่สนใจที่จะฟัง

++แต่พอเสียงมันเริ่มชัดขึ้น..... คราวนี้ผมสนใจขึ้นมาทันที

มันเป็นเสียงของฟ้าที่มีเสียงผู้ชายประมาณ 5-6 คนกำลังรุมต่อว่าเธอแบบที่ไม่ปล่อยให้เธอพูดเลย

++ ผมลุกขึ้นทันที ...หยิบไม้เบสบอลที่วางอยู่หลังห้องแล้วเดินไปยังที่มาของเสียง

เพื่อนผมที่นั่งด้วยกันมันก็ตามมาทันที “มีอะไรวะแบ๊งค์!”

“ตามเรามา” ผมพูดพร้อมกับเร่งฝีเท้า

++พอผมเดินไปถึงจุดเกิดเหตุ ...อย่างที่คิดไว้ไม่มีผิดฟ้ากำลังยืนอยู่ท่ามกลาง รุ่นพี่ 5 คน

ที่กำลังด่าเธอด้วยเรื่องที่ผมคอยช่วยเธอมาหลายต่อหลายครั้ง

++ก็รุ่นพี่นายที่เป็นหัวโจกมันแอบชอบฟ้า แต่ฟ้าไม่สนใจมัน

เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นกับฟ้ากี่ครั้งผมนับแทบไม่ไหว

ก็ฟ้าเป็นคนสวยนี่ครับก็ต้องมีคนรุมชอบเธอเป็นธรรมดา

++แต่ทุกครั้งที่มีคนบอกรักเธอ ...เธอก็มักจะปฏิเสธทุกครั้งไป

ผมปล่อยให้มันด่าฟ้าต่อไปโดยที่ผมยังไม่ผลีผลามเข้าไป

ผมยืนดูอย่างไม่พูดไม่จากับพวกเพื่อนผม

++แล้วการเถียงกันมันก็เริ่มที่จะรุนแรงขึ้น

รุ่นพี่คนหนึ่งมันกระชากกระเป๋าฟ้าแล้วก็ผลักเธอล้มลงกับพื้น

++ผมฟิตร่างกายเป็นครั้งสุดท้ายแล้วก็เรียกนายที่มันผลักฟ้า

พอมันหันมา ...ไม้เบสบอลในมือผมก็ถูกขว้างออกไปอย่างเต็มแรง

ไม้หมุน360องศา ประมาณ 4 รอบ

แล้วก็ถึงปากมันพอดีไม้ซัดปากมัน มันกระเด็นเลยทีเดียว

++มันลุกขึ้นมา ....แล้วใช้มือจับดูปริมาณเลือดของตัวเองเลือดมันไหลนองไปหมด

มันเดินตรงมาที่ผม ....ผมรู้ดีว่าการชกกันในแบบนี้ ผู้ที่ลงมือก่อนจะได้เปรียบ

++ผมไม่รอช้ายิงหมัดขวาอย่างไม่ยั้ง คราวนี้มันสลบยาวเลย

เพื่อนมันที่เหลือก็ตรงเข้ามากะจะอัดผมเต็มที่

++เพื่อนผมที่มาด้วยกัน จึงวิ่งเข้าตะลุมบอลกัน เก้าอี้ โต๊ะบริเวณนั้นถูกนำมาใช้เป็นอาวุธ

ข้าวของในห้องกระจัดกระจายไปทั่วบริเวณ ผลสุดท้ายรุ่นพี่ทั้ง 5

++สภาพผมแต่ละคนในตอนนั้นก็สะบักสะบอมเอาการเหมือนกัน

จากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันกลับ ผมเก็บกระเป๋าฟ้าที่วางอยู่กับพื้นยื่นให้เธอ “ฟ้า กลับบ้านกันเถอะ”

++ผมกับฟ้าก็เดินกลับบ้านโดยที่เธอไม่พูดจาสักคำเอาแต่มองหน้าผม

แต่ถึงผมจะสะบักสะบอมแค่ไหนแต่ผมก็ยังจะไปส่งฟ้าเหมือนเดิม

++เธอใช้ผ้าเช็ดหน้าของเธอเช็ดเลือดให้ผม จนผ้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงเลย

เรายืนรอรถอยู่นานมาก เวลาก็เริ่มจะมืดแล้ว ....จนรถมา ผมเดินจะไปขึ้น ...แต่ฟ้าเธอดึงผมไว้

“แบ๊งค์อย่าพึ่งกลับไปดูดาวเป็นเพื่อนฟ้าหน่อย”

++ผมก็นึกตลกเหมือนกันทำไมเธอถึงอยากจะดูดาวนะ เธอพาผมขึ้นรถคันใหม่ไปกับเธอ

จนท้องฟ้ามืด ก็มาถึงที่ดูดาวที่เธอว่า “ที่นี่เหรอฟ้า
ที่ว่าจะพาแบ๊งค์มาดูดาว”

++เธอพยักหน้า “ใช่! ที่นี่หละ ฟ้าไม่เคยชวนใครมาเลยนะ
แบ๊งค์เป็นผู้ชายคนแรกที่ฟ้าพามาเลยหละ”

ผมมองที่ ที่เธอว่าดูดาวที่นี่ มันสวย แล้วผมก็หัวเราะ ก็ที่นี่มันสะพานแขวนชัดชัด มันจะสวยกว่าที่อื่นตรงไหน

++แต่ผมก็ไม่พูดอะไรปล่อยให้เธอเดินจูงมือผมแล้วก็เดินเพื่อจะขึ้นไปบนสะพานที่ว่า

เธอแวะซื้อไอศกรีมรสสตอเบอรี่ 2 อัน แล้วก็เดินต่อ

ข้างบนนี้มันเป็นสะพานแขวนที่รถวิ่งได้ 4 เลน แต่ไม่ค่อยจะมีรถวิ่งเท่าไหร่

++เพราะเส้นทางนี้มันทำให้เสียเวลามาก

คนจึงมักจะใช้เส้นทางอื่นจะมีก็แต่รถที่จะวิ่งไปฝั่งธนบุรี สะพานนี้มันจึงดูเงียบเชียบ

++ขอบสะพานเป็นทางเท้าสำหรับคนเดินที่ทั้งสะพานดูเหมือนจะมีแค่ผมกับฟ้าเท่านั้นที่กำลังเดินอยู่

เธอพาผมเดินไปจนถึงกลางสะพานแล้วเธอก็หยุดเดิน

เธอมองลงไปตามชุมชนที่มีแสงไฟระยิบระยับ

และก็มองตามถนนที่เรียบฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาไปจนสุดลูกหูลูกตา

++เธอมองขึ้นไปข้างบนเพื่อจะดูดาวบนท้องฟ้า อย่างที่เธอพูดจริงครับ

บนนี้ทุกอย่างมันดูสวยไปหมด เธอมองดาวพร้อมกับกินไอศกรีม

++ผมแอบมองใบหน้าเธอตาไม่กระพริบเลย เธอทำไมถึงน่ารักอย่างนี้นะ

ไม่ว่าจะเรื่องหน้าตา หรือจะนิสัย เธอก็ดูดีไปหมด เธอยังสวยเหมือนที่ผมเห็นครั้งแรกไม่มีผิด

++ แต่ตอนนี้เธอดูจะสวยกว่าเดิม เธอเริ่มที่จะเป็นสาวเต็มตัวแล้ว

แววตาที่กลมโตและเป็นประกายของเธอมันช่างสวยจับใจจริงจริง

เธอหันมายิ้มให้ผม ..............

“แบ๊งค์ ที่นี่สวยมั๊ย..ฟ้าชอบมาบ่อยๆ” ผมพยักหน้า “อื้ม ก็…สวยดีหนิ

แล้วปกติฟ้ามากับใครหละ”

“ก็มาคนเดียวหนะสิ…ถามได้ จะให้ฟ้ามากับใครหละจ๊ะ”

++ผมมองตาเธอแล้วพูด “ทำไมฟ้าต้องมาคนเดียวด้วยหละ….

แค่ฟ้าออกปากชวน ผู้ชายทั้งโรงเรียนก็พามากันเป็นแถบแล้ว

มีคนเขาชอบฟ้าเยอะจะตาย”

++ เธอยิ้ม “ผู้ชายที่ว่าเนี่ย…รวมถึงแบ๊งค์ด้วยหรือเปล่าหละ”

ผมไม่ตอบเธอแล้วเงียบไป เธอใช้มือมาจับแผลที่อยู่แก้มผม “เจ็บมั๊ยแผลนี่”

ผมส่ายหน้า “ก็ ไม่เท่าไหร่” เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนเดิมออกมาเช็ดให้ผมอีก

“แบ๊งค์เนี่ย ยอมเจ็บเพื่อฟ้าเสมอเลยนะ แบ๊งค์เหมือนเป็นฮีโร่

ประจำตัวฟ้าเลย ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ช่วยฟ้าเสมอเลย ว่าแต่ว่าทำไม

น๊า…. แบ๊งค์ถึงชอบช่วยฟ้า เอ๊ะ….เอ๊ะ….คิดอะไรอยู่น๊า….”

เธอพูดแบบอมยิ้มด้วยท่าทางน่ารัก

++ผมรีบตอบไปเพราะความเขิน “ก็ ก็ ฟ้าเป็นเพื่อนแบ๊งค์ไง
เพื่อนก็ต้องช่วยเพื่อนสิจริงมั๊ย”

++ผมพยายามหลบสายตาที่เธอมอง แล้วก็ชวนเธอคุยเรื่องอื่น

เราคุยกันจนดึกเธอก็ชวนผมกลับ ผมก็พยักหน้า

“ฟ้า ว่าแต่ว่าเราจะกลับกันยังไง รถก็หมดแล้ว ทุกครั้งที่ฟ้ามาฟ้ากลับยังไงหละ”

“ฟ้ามาทุกครั้งก็เดินกลับไง!”

++ผมรู้สึกตลกทำไมเธอถึงต้องเหนื่อยเดินเพียงเพื่อมาดูดาวแค่นี้นะ

ผมก็เดินนำหน้าเธอ เธอเรียกผม

“แบ๊งค์! แต่วันนี้ฟ้าไม่ต้องเดินกลับแล้ว”

ผมหันมาทันที “แล้วเราจะกลับยังไงหละฟ้า”

++เธอยิ้มแบบเด็กเด็ก “ก็ทุกวันฟ้ามาคนเดียวฟ้าก็เดินกลับ….แต่วันนี้มีแบ๊งค์ ฟ้าก็จะขี่หลังแบ๊งค์กลับยังไงเล่า”

เธอพูดจบก็กระโดดขึ้นหลังผมแบบไม่ให้ตั้งตัวเลย “โธ่! ฟ้า..ก็..ตั้งไกลนะ”

++เธอไม่ฟังผม แล้วเธอก็ชี้นิ้วไปข้างหน้า แล้วสั่งให้ผมเดิน เธอชวนผมคุยตลอดทาง ............

++การที่ผมได้ใกล้ชิดเธอขนาดนี้มันทำให้ผมไม่รู้สึกเหนื่อยแม้แต่น้อย

คืนนี้มันทำให้ผมมีความสุขมาก หากผมหยุดเวลาได้ผมจะหยุดอยู่แค่ตอนนี้ตลอดไป……

++การมาโรงเรียนอาจจะเป็นเรื่องที่น่าเบื่อสำหรับหลายคน แต่สำหรับผมไม่เลยครับ

ผมอยากจะมาทุกวัน ทุกวัน ไม่มีวันหยุดไม่มีปิดเทอมเลยด้วยซ้ำไป...

++เพราะถ้าวันไหนผมไม่ได้เห็นหน้าฟ้าก็เหมือนบางอย่างในชีวิตผมมันขาดหายไป

..........วันนี้ผมมาโรงเรียนแต่เช้าเลยวันนี้เป็นวัน “วาเลนไทน์”

ผมนั่งข้างฟ้า ตลอดทั้งวันมีผู้ชายเอากุหลาบมาให้เธอนับดอกไม่ถ้วนเลย แต่ผมก็ยิ้มและก็แสดงความยินดีกับเธอ

++หลังจากที่โรงเรียนเลิก.....ผมก็มาทำความสะอาดห้องเพราะวันนี้เป็นเวรประจำวันของผม

ฟ้าเธอก็นั่งรอผมอยู่หลังห้อง เธอนั่งเด็ดกลีบกุหลาบเล่น

ดูเธอจะไม่เสียดายดอกกุหลาบเหล่านั้นเลย หลังจากที่ผมทำความสะอาดเสร็จ

++เวลาในตอนนั้นมันก็เย็นมากแล้ว ผมจึงออกไปล้างไม้ล้างมือแล้วก็ปิดห้อง ..ฟ้าเธอก็ชวนผมกลับ

++ขณะที่เธอกำลังเดินผมก็คิดอยู่นานจนในที่สุดผมก็แข็งใจเรียกเธอ

“ฟ้าเดี๋ยวก่อน” เธอหันมาหาผมแล้วยิ้ม “มีอะไรหรอแบ๊งค์”

++ผมเปิดกระเป๋าสะพายของผมแล้วค้นหาสิ่งที่อยู่ข้างในนั้น
มันถูกห่อไว้อย่างทนุถนอม

มันคือดอกทิวลิปส์สีขาวที่ผมเตรียมมาให้เธอตั้งแต่เช้า
แต่ผมไม่กล้าที่จะให้เธอ

ถึงมันจะดูเฉาลงไปบ้าง แต่ก็ยังคงงดงามอยู่ ........

++ผมค่อยๆคลี่กระดาษที่ห่อมันอยู่แล้วก็ยื่นให้ฟ้า “อ๊ะ แบ๊งค์ให้” ตอนนั้นใจผมเต้นตุ๊บตั๊บเลย

เธอดีใจมากที่ผมให้เธอ เธอค่อยๆหยิบจากมือผมไป ด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม ดวงตาของเธอจับจ้องมาที่ผม

“สวยจังเลย…. รู้มั๊ย ทั้งวัน ฟ้ารอดอกไม้จากแบ๊งค์คนเดียวเลย”

++เธอพูดจบก็เอากุหลาบหลายดอกที่ เพื่อนๆเธอให้

เธอเอากุหลาบทั้งหมดทิ้งลงถังขยะทันที เหลือแต่เพียงทิวลิปส์ที่ผมให้เธอ

++มันทำให้ผมรู้สึกว่าผมมีความสำคัญสำหรับเธอมากเลย .........

++เธอรีบเดินมาขวางทางไม่ให้ผมเดินต่อ....

เธอจ้องตาผมแววตาของเธอมันทำให้ผมเขินแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

++ใจของผมเต้น ราว 150 ครั้ง ต่อนาทีได้มั๊ง...

เธอยิ้มแบบหน้าแดง ดูแล้วน่ารักมาก แล้วพูดกับผม

“เอ๊ะ….เอ๊ะ….เอ๊ะ แบ๊งค์ให้ฟ้าทำไมน๊า…บอกมาซะดีดี ....รู้นะว่าคิดอะไรอยู่…รู้น๊ะ…รู้น๊ะ”

++ ผมรีบหลบสายตาเธอด้วยความเขิน ..แต่เธอก็ยังเดินอ้อมมาจ้องหน้าผม แล้วก็ถามอีก...

++ ผมหลบหน้าเธอไปเรื่อยๆ ...จนในที่สุดผมก็ต้องจนมุม เพราะทุกครั้งที่เธอเริ่มจะจับได้ว่าผมชอบเธอ

เธอจะชอบถามผมแบบนี้ทุกครั้งไป แต่ผมก็มักจะหาข้อแก้ตัวทุกครั้ง

++ผมคิดด้วยความเขินอยู่นานว่าจะแก้ตัวว่ายังไงดี “คือ…คือ อ้อใช่!

ก็วันนี้วันวาเลนไทน์ไง แบ๊งค์ ก็อยากจะให้อะไรฟ้าบ้าง”

++เธอหัวเราะในคำตอบของผม “แล้วทำไมถึงอยากจะให้ฟ้าหละจ๊ะ….ตอบให้ตรงประเด็นสิ”

++ผมชักจะจนมุม เลยต้องวกไปคำตอบที่ผมมักจะใช้อยู่เสมอ “ก็…ก็
ฟ้าเป็นเพื่อนแบ๊งค์ไง”

“นั่นไง…ว่าแล้วเชียว ชอบวนมาจบคำว่าเพื่อนอยู่เรื่อยเลยแบ๊งค์หนะจะตอบแบบอื่นบ้างไม่ได้หรือไง”

“อ้าว..ก็ถ้าไม่ให้พูดว่าเพื่อนจะให้พูดว่าไงหละ…ฟ้าก็” เธอจ้องตาผมอยู่นาน

”อ๊ะ…ถ้าแบ๊งค์บอกว่าคิดกับฟ้าแค่เพื่อน แล้วในห้องเราก็มีกันตั้ง

50 กว่าคน ไม่เห็นว่าจะได้ดอกไม้จากแบ๊งค์ บ้างเลย….เนอะ”

++ดูเหมือนผมจะแก้ตัวไม่ขึ้นเลยสำหรับคำพูดของเธอ ฟ้าเธอมักจะต้อนผมจน จนมุมเสมอ

และพยายามให้ผมยอมรับให้ได้เลยทีเดียว ผมไม่รู้จะตอบเธอว่าไง

++ผมเลยชี้ไปที่ป้ายรถเมล์ “ฟ้า ฟ้า รถมาแล้วรีบไปกันดีกว่า”

“เดี๋ยวก่อนซี้…มาตอบก่อน”

ผมรีบวิ่งขึ้นทันที .....ตลอดทางบนรถเธอยิ้มและก็จ้องหน้าผมไม่กระพริบตาเลย

++การเอาทิวลิปส์ให้เธอในวันนั้นทำให้ฟ้าเธอดูมีความสุขมาก

ผมรู้มาตั้งนานแล้วว่าเธอชอบทิวลิปส์สีขาวเพราะเธอเคยบอกกับผม

ว่าเธออยากที่จะมีทุ่งทิวลิปส์เป็นของตัวเอง....

++และผมก็เชื่อแน่ว่าสักวันหนึ่งเธอจะต้องมีทุ่งทิวลิปส์ที่เธอฝันถึงได้อย่างแน่นอน

.......เวลาในมัธยมต้นดูเหมือนว่ามันจะผ่านไปอย่างรวดเร็วเหลือเกิน

++วันนี้พวกผมสอบเป็นวันสุดท้ายของชั้น ม.3 แล้ว .....

วันนี้หลังจากที่สอบเสร็จผมก็ชวนเธอไปที่สะพานแห่งเดิม

++วันนี้ผมอยากจะใช้เวลาอยู่กับเธอให้นานที่สุด

เพราะพรุ่งนี้โรงเรียนของเราก็จะปิดภาคเรียนแล้ว

ผมจะไม่ได้เห็นหน้าฟ้าไปอีกนานเลยทีเดียว........................

++ผมแวะซื้อไอศกรีมรสสตอเบอรี่ให้เธอเหมือนเช่นเคย เธอยืนมองท้องฟ้าอยู่นาน

วันนี้ท้องฟ้าดูมีเมฆมากทำให้ไม่ค่อยเห็นดาวเอาซะเลย ฟ้าเธอหันมาพูดกับผม

“ว๊า.. วันนี้ไม่มีดาวเลย จะไม่ได้มาอีกตั้งนาน ไม่โรเมนติกเลยเนอะ”

++ผมแอบหัวเราะในสิ่งที่เเธอพูด ท้องฟ้ามันก็เป็นท้องฟ้า

ไม่รู้ว่าเธออยากจะให้มันโรแมนติกอะไรนักหนา...

++ ผมเหลือบไปเห็นไดอะรี่ ...ที่ฟ้าเธอถือไว้แนบอก ไดอะรี่เล่มนี้ผมเห็นเธอพกติดตัวตลอดเวลา

ดูเธอจะหวงมันมาก ผมว่าจะถามเธอหลายครั้งแล้วว่าในนั้นมันคืออะไร

++แต่ผมก็ไม่เคยถามเธอสักที ผมจึงค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบในขณะที่ฟ้ากำลังเผลอ

เธอไม่รู้ตัวเลยว่าไดอะรี่ของเธออยู่ในมือผมแล้ว

++ ผมเปิดไดอะรี่อย่างเบามือ ...แต่ฟ้าเธอรู้ตัวเสียก่อน เธอเอามือมาปิดไดอะรี่แล้วเธอก็ดึงของเธอคืน

“เอาไว้ถ้าฟ้าเขียนเสร็จสมบูรณ์ ฟ้าจะให้แบ๊งค์ดูเป็นคนแรก”

++แล้วเธอก็ยิ้มให้ผม ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจที่ฟ้าเธอพูดเท่าไหร่......

คำว่าเสร็จสมบูรณ์ของฟ้านี่ มันเป็นยังไงกันแน่นะ

++ก็มันเป็นไดอะรี่หนิมันจะเสร็จสมบูรณ์ได้ยังไง แต่ผมก็ไม่สนใจ

เธอบอกว่าจะให้ผมดู วันหนึ่งผมก็คงได้ดูเพราะฟ้าเธอไม่เคยโกหกผม

++ผมก็เลยแหงนหน้าดูดาวต่อ ผมยืนมองดาวเป็นเพื่อนเธอจนดึก

++ทั้งที่เราต่างคนต่างก็เงียบ แต่ผมกลับรู้สึกว่าเธอกำลังพูดอยู่กับผมตลอดเวลา

++ไม่รู้สิ การที่ผมได้อยู่กับเธอสองต่อสองมันทำให้ผมรู้สึกดีดีเยอะเลย.......

++จากวันนั้นโรงเรียนก็ปิดภาคเรียน ผมไม่ได้เห็นหน้าฟ้าอีกนานเลยทีเดียว.....

++แต่วันไหนที่ผมคิดถึงเธอจนทนไม่ไหวจริงจริง ผมก็มักจะนั่งรถเมล์ผ่านไปหน้าบ้านเธอ

++ ฟ้าเธอก็ไม่เคยอยู่บ้านสักที แต่ก็เอาเหอะถึงไม่เห็นหน้าเห็นแค่หลังคาบ้านก็ยังดี

ผมเฝ้าแต่นับวันที่ผมจะได้เห็นหน้าเธอวันแล้ววันเล่า ...ผมได้เห็นฟ้าอีกทีก็วันสอบเลือกสายโน่นแหนะ..

++ ผมมาตั้งแต่เช้าเลย นายเรื่องสอบยังผมไม่กังวลสักนิด

แต่ที่รีบมาก็เพราะอยากจะมาเห็นหน้าฟ้า .....

++แล้วผมก็เห็นเธอ เธอยิ้มให้ผม ใจผมอยากจะเข้าไปคุยกับเธอมาก

แต่อาจารย์ก็สั่งให้ทุกคนนั่งลงเพื่อเตรียมตัวที่จะสอบ ...

.....หลังจากวันนั้นก่อนที่อาจารย์จะติดป้ายประกาศชื่อนักเรียนว่าจะได้อยู่สายไหน ห้องไหน

++ ผมไปขอดูผลกับอาจารย์ที่ปรึกษาของผมก่อน

ชื่อผมกับฟ้าเราได้อยู่คนละห้อง กันเลย ฟ้าเธอหัวอ่อนได้อยู่สาย ศิลป์-ภาษา

ส่วนผมได้อยู่สาย วิทย์-คณิต คะแนนนี้นำโด่งเลย

++ผมเห็นอย่างนั้นเลยขออาจารย์ย้ายไปอยู่ สายศิลป์-ภาษา ทันที

ทีแรกอาจารย์ก็ไม่อยากให้ผมเปลี่ยนห้องอาจารย์บอกว่าคนหัวไวอย่างผม เรียนสาย วิทย์-คณิต

จะไปได้ไกลเลย แต่ผมก็ไม่ฟัง ขอร้องอาจารย์ด้วยเหตุผล นานัปการ

++จนในที่สุดอาจารย์ก็ย้ายชื่อผมไปห้องเดียวกันกับฟ้าเลยครับ

ผมดีใจมากที่ผมจะได้ใกล้ชิดเธออีกตั้ง 3 ปี........

ก็ตลอดเวลาที่ผมได้รู้จักเธอมันกลายเป็นความผูกพันที่ฝังลึกอยู่ในใจผม มันคงยากที่ผมจะละสายตาจากเธอได้

++วันที่ผมรอก็มาถึง ฟ้าเธอดีใจมากที่เห็นผมได้อยู่ห้องเดียวกับเธอ

แต่เธอก็แปลกใจอยู่เหมือนกันว่าคนอย่างผมทำไมถึงได้อยู่สาย ศิลป์-ภาษา

++ฟ้าเธอดูเป็นสาวขึ้น สวยขึ้น ...แต่นิสัยก็ยังคงเป็นฟ้าเหมือนเดิมเด็กผู้หญิงที่น่ารัก ขี้เล่น

และก็ชอบที่จะให้ผมเอาใจอยู่เสมอ เธอมักจะให้ผมชอบอะไรที่เหมือนเหมือนกับเธอ

++เวลากินข้าวอาหารก็ต้องเหมือนกัน ถ้าข้าวจานไหนเยอะกว่ากัน

เธอก็ต้องเอามาแบ่งให้เท่ากันทั้ง 2 จานถึงจะกินได้

น้ำที่ดื่มก็ต้องเหมือนกันโดยมากจะเป็นน้ำส้ม ...ปากกายังต้องเป็นยี่ห้อเดียวกันเลย

และก็อีกหลายต่อหลายอย่างที่เธอมักจะสรรหามา... แม้แต่รองเท้า

เธอยังเคยเปลี่ยนกันใส่กับผมเลย ถึงผมจะอายเพื่อนก็เหอะ แต่ผมก็ไม่เคยขัดใจเธอ

++เธอว่าไง ....ผมก็ว่างั้น ความสุขเล็กเล็กน้อยน้อยที่เกิดขึ้นในใจผมทุกวัน

จึงทำให้ผมรู้สึกห่วงใยเธออยู่ตลอดเวลา .........

เวลาที่เธอร้อนผมก็จะหากระดาษมาทำเป็นพัดแล้วก็พัดให้เธอ

เวลาที่เธอหนาวผมก็จะถอดเสื้อหนาวของผมคลุมให้เธอ

เวลาที่เธอตากฝนผมก็จะใช้กระเป๋าผมเป็นร่มบังฝนให้เธอโดยที่ไม่สนใจหนังสือที่อยู่ข้างใน เลยว่ามันจะเปียกแค่ไหน

หรือแม้แต่เวลาที่เธอถูกอาจารย์ทำโทษ ผมก็มักจะออกรับแทนเธอเสมอ

++ฟ้าเธอเป็นคนที่ไม่กล้าเถียงคนอื่น ผมจึงหาข้อแก้ตัวสารพัดมาช่วยเธอ

หรือถ้ามันเป็นความผิดแบบเต็มเต็ม ที่เถียงไม่ขึ้น ผมก็จะรับโทษแทนเธอ

++เธอมักจะถามผมเสมอว่าผมทำไมถึงต้องดีกับเธอขนาดนั้น

แต่ทำไมนะถึงไม่มีสักครั้งเลยที่ผมจะกล้าเอ่ยปากบอกเธอว่า “ผมรักเธอ”.......................

++ผมเอาแต่กลัวกลัวว่าหากเธอรู้เธออาจจะจากผมไป....

ผมเห็นจากที่ผู้ชายหลายคนที่มาจีบฟ้า ทั้งหล่อทั้งรวย ...ฟ้าเธอก็ไม่เคยสนใจใครเลย...

++ ดูเหมือนชายในฝันของเธอคงจะต้องดีไปซะทุกอย่าง

++สำหรับผม ผมขอแค่ได้อยู่ใกล้ใกล้เธอ ได้ทำอะไรเพื่อเธอ ได้เห็นเธอยิ้ม

เห็นเธอมีความสุข เท่านั้นมันก็มากพอแล้วสำหรับคนอย่างผม

++ผมเป็นฮีโร่ประจำตัวฟ้าอยู่หลายปี ไม่เคยมีสักครั้งที่ผมจะให้เธอยืนเดียวดาย

ตอนนี้พวกเราก็มาถึงชั้น ม.6แล้วนี่ก็เป็นปีสุดท้ายในชั้นมัธยมแล้วสินะ

++ถ้าจะนับจากวันแรกที่ผมเห็นเธอและก็แอบหลงรักเธอ ตั้งแต่วันนั้นมาจนวันนี้ก็ย่างเข้าปีที่ 6 แล้ว

แต่ความรักที่ผมมีให้กับเธอมันไม่เคยลดน้อยลงไปเลย ตรงกันข้าม
มันมากขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

++ต้นรักที่เธอได้ปลูกไว้ในใจผมอย่างไม่รู้ตัวตอนนี้มันดูเหมือนจะแผ่กิ่งก้านสาขาออกไปทุกอนูภาค ของร่างกายผมเลยก็ว่าได้

++เธอจะรู้บ้างไหมนะว่าผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนเคียงข้างเธอเสมอมา
เขาแอบหลงรักเธอจนหมดหัวใจ....

เดี๋ยวนี้ผมกับเธอมักจะไปไหนด้วยกันเป็นประจำ ไม่ห่างกันเลยทีเดียว

++เวลาที่ผมไปไหนเธอก็มักจะตามติดผมแจเลยเหมือนเด็กที่ขี้อ้อน
แต่ผมก็ไม่เคยรู้สึกรำคาญเธอเลย

มันกลับทำให้ผมยิ่งรู้สึกผูกพันกับเธอมากขึ้นเรื่อยเรื่อย ......

++ผมฟันฝ่าอุปสรรคเคียงข้างฟ้าเสมอมา... จนในที่สุดเวลาในช่วง

มัธยมของเราก็มาถึงจุดสุดท้าย เรากำลังที่จะ Ent.........

++ผมรู้ว่าฟ้าเธอจะเลือกคณะ สถาปัตยกรรม เธอขอให้ผมเรียนกับเธอด้วย .....

++ทีแรกผมก็ไม่ ....ไม่คำเดียวเลย เพราะใจผมอยากจะเรียนแพทย์มาตั้งแต่ไหนแต่ไร

และความสามารถอย่างผมรับรองว่าสอบแพทย์ไม่ใช่ปัญหาเลยสักนิด

++แต่ความผูกพันที่ฝังลึกในใจผม ที่มีให้กับฟ้านี่สิ มันทำให้ผมต้องคิดหนัก

ถึงเวลาแล้วที่ผมต้องเลือกระหว่างคนที่ผมรักกับอาชีพที่ผมรัก ....

++ตลอดเวลา 6 ปีที่ผ่านมา เธอทำให้ผมมีความสุข เธอทำให้ผมไม่เคยเหงา

เธอทำให้ผมรู้สึกว่าโลกนี้มีคนที่ผมสามารถสละแม้ชีวิตเพื่อเธอ .....

++แล้วผ