บทความ ระวัง....การล่วงเกิน "ผู้มีธรรม"

คำสั่ง

Share เว็บฝรั่ง
<a href="http://seedang.com/stories/28319">บทความ ระวัง....การล่วงเกิน "ผู้มีธรรม"</a> <br /> เมื่อเขียนเรื่องการใช้ไหว้วาน "ผู้ทรงธรรม" แล้วก็เลยอยากจะเขียนถึงเรื่อง "การล่วงเกิน "ผู้มีธรรม" ด้วย>> การใช้ไหว้วาน "ผู้ทรงธรรม" นั้นก็เป็นสิ่งไม่ควรอยู่แล้วแต่การล่วงเกิน "ผู้ทรงธรรม" หรือ "ผู้มีธรรม" นั้นหนักกว่าบาปมากกว่าเพราะเป็นการล่วงเกิน เป็นการทำร้าย "ผู้ทรงธรรม" ไม่ว่าจะเป็นทั้งกายหรือใจหรือจะด้วยเจตนาและไม่เจตนาก็ตามเพราะ <br /> <a href="http://seedang.com/stories/28319"><img src='http://statics.seedang.com/files/entries/28319/images/1_thumbnail.jpg' border='0' /></a> <br />

Share เว็บไทย
Exteen

ภาพประกอบ

บทความ เนื้อเรื่อง หรือ คำอธิบาย โดยละเอียด
"ผู้มีธรรม"และ "ผู้ทรงธรรม"นั้นคล้ายกันในความหมายก็คือเป็นผู้ที่ยึดถือการกระทำความดีเป็นชีวิตจิตใจเป็นสรณะเป็นที่พึ่งและเป็น"คนดี"ทั้งต่อหน้าและลับหลัง

คำว่าเป็นคนดีนั้นหมายความว่า....
1. ทำอะไรก็แล้วแต่.....มีประโยชน์ต่อตนเอง
2. ทำอะไรก็แล้วแต่.....มีประโยชน์ต่อคนอื่น
3. ทำอะไรก็แล้วแต่.....ไม่สร้างเดือดร้อนต่อตนเอง
4. ทำอะไรก็แล้วแต่.....ไม่สร้างเดือดร้อนต่อคนอื่น
ต้องทำให้ได้ครบ 4 ข้อเราจึงเรียกว่า "ความดี"

"ผู้มีธรรม"....ต้องทำ "ความดี" ทั้งต่อหน้าและลับหลัง
"ผู้มีธรรม"นั้นมีทั้งภิกษุ สงฆ์ผู้ทรงศีลนักบวชและฆราวาสที่มี "จิต"ดี
เราไม่มีโอกาสจะทราบได้อย่างแน่ชัด 100 เปอรเซ็นต์เลยว่า...ใครบ้างเป็น "ผู้มีธรรม"
นอกจากการสังเกตและการสันนิษฐานของเราเองและผู้อื่น
"ผู้มีธรรม"นั้นตัวท่านเองก็ไม่สามารถจะพูดให้ใครฟังได้ว่าตัวเองเป็นอย่างนั้นอย่างนี้
เพราะบางทีตัวของ "ผู้มีธรรม"นั้นเองก็ยังไม่ทราบตัวท่านเองเลยว่าท่านเป็นอย่างไร ?

เพราะความเป็น "ธรรม"นั้นมันเป็นเรื่องของ "จิตใจ"ที่เกิดขึ้นมาจากความเป็น "ธรรมชาติ"ไม่สามารถหาซื้อจากที่ใดได้อาจจะติดมาจากอดีตแล้วมา "ปรุงแต่ง"เพิ่มขึ้นหรือลดลงได้ในภาวะปัจจุบัน

เพราะฉะนั้นเมื่อเราไม่รู้ว่าใครบ้างเป็น"ผู้มีธรรม"จงอย่าได้มีความประมาทเผลอไผลไปตำหนิติเตียนหรือทำร้ายท่านทั้งทางกายและใจด้วยใจที่เป็นอกุศล

หรือต้องการประชดประชันตีวัวกระทบคราดใช้คำไม่สุภาพหรือล่วงเกินในสิ่งที่ตัวเองยังไม่รู้จริง

ความปลอดภัยเมื่อเราไม่รู้ว่าจะไป "ล่วงเกิน"ใครบ้างที่เป็น "ผู้มีธรรม"ควรทำอย่างนี้

เวลาจะออกความเห็นใด หรือกล่าวถึง ที่เป็นการกล่าวตรงข้ามกับความคิดเห็นหรือการกระทำของผู้อื่น ไม่ว่าผู้นั้นจะเป็นใคร ไม่ว่าจะอยู่ต่อหน้าหรือหลับหลังใครก็ตามควรกล่าวถึงหรือเขียนด้วยความเป็นสุภาพชนไม่ใช้ถ้อยคำกระแทกแดกดันประชดประชันกล่าวส่อเสียดดูหมิ่นเหยียดหยามหรือแสดงในสิ่งที่ไม่สมควรแสดง

เพราะ "ผู้มีธรรม"ก็เป็นคนธรรมดาย่อมมีความผิดพลาดได้เป็นของธรรมดา
เมื่อทำผิดพลาดก็ย่อมได้รับคำติเพื่อก่อเพื่อสร้างสรรค์ เช่นคนอื่นได้เช่นกัน

เคยหรือไม่ ? ที่ท่านเองเคยมีคนหมั่นไส้ท่านอย่างไม่รู้สาเหตุไม่ทราบว่าเป็นเพราะอะไร ?
เคยหรือไม่ ? ที่ท่านเคยถูกดูหมิ่นเหยียดหยามจากคนอื่นบางครั้งก็ไม่ทราบว่าเป็นเพราะอะไร ?
เคยหรือไม่ ? ที่ท่านมักจะมึนงงกับปัญหาที่เกิดขึ้นไม่รู้ทางแก้ไขบางครั้งก็ไม่ทราบสาเหตุ
เคยหรือไม่ ? ที่ท่านถูกกล่าวร้ายป้ายสีจากคนอื่นทั้งๆ ที่ท่านไม่ได้ทำบางครั้งก็ไม่ทราบสาเหตุ
เคยหรือไม่ ? ที่ท่านพูดอะไรไปแล้ว ไม่มีคนเชื่อถือหรือพูดอะไรไปแล้วคนไม่เชื่อ
เหล่านี้คือ "กรรม" ที่ได้กล่าวล่วงเกิน "ผู้มีธรรม"

ตรงกันข้าม...ถ้าใครให้เกียรติให้ความเคารพแม้ว่าจะติเพื่อก่อหรือให้เหตุผลที่ตั้งบนความบริสุทธิ์ใจ "กรรม"ที่ได้รับก็คือ........
ไปไหนทำอะไรพูดกับใครไหว้วานใครร่วมงานบุญกับใครเจอะเจอใคร ? ก็มีแต่คนรักใคร่เป็นที่ชื่นชอบเป็นที่รักเป็นที่เคารพของหมู่ชนทั่วไป
ลองสังเกตคนใกล้ตัวไกลตัวหรือคนที่คุณรู้จัก ...ที่เป็นที่รักที่เคารพของคนทั่วไปที่ไม่ใช่เพื่อนยกยอปอปั้นชื่นชมกันเอง (ประเภทเขียนเอง..ชมเองหรือไหว้วานให้คนอื่นมาชมแทน) ว่าเป็นเช่นนี้หรือเปล่า ? ถ้าใช่ก็แสดงว่าคนๆ นั้นให้ความเคารพ "ผู้มีธรรม" อย่างดี

อาจารย์ผมคนหนึ่งชื่ออาจารย์ วิสุทธิ์ปัญจะเวลาท่านจะแสดงความคิดเห็นใดต่อผู้ที่คิดว่าน่าจะเป็น "ผู้มีธรรม"ท่านมักจะขึ้นต้นว่า

"ขออนุญาตขอสอบถามเพื่อศึกษาเพื่อเรียนรู้ว่า......" นั่นคือผู้ที่รู้ว่าอะไรควรหรือไม่ควร

แต่พวกเรา..ไม่ต้องขนาดนั้นไม่ต้องนอบน้อมขนาดนั้นก็ได้เพียงแต่ว่า พูดคุยแสดงความคิดเห็นหรือแลกเปลี่ยนความรู้กล่าวถึง ด้วยความสุภาพอ่อนน้อมให้เกียรติคนอื่นใช้กริยาวาจา (ข้อเขียน) ด้วยใจที่คิดว่ากำลังคุยกับเพื่อนไม่ใช่คุยกับคนที่เกลียดขี้หน้ากัน

การใช้วาจาตรงๆก็สามารถทำได้เพราะการใช้วาจาพูดคุยกันตรงๆก็สามารถใช้คำพูดหรือข้อเขียนที่อ่อนน้อมสุภาพได้คนปากกับใจตรงกันหรือคนที่พูดตรงๆต่างจาก "คนปากพล่อย"มากมายนักในที่นี้ผมเพียงจะพูดถึงเรื่องการล่วงเกิน "ผู้มีธรรม"เพียงการพูดทั้งการพูดต่อหน้าและลับหลังการกล่าวถึงการตำหนิติเตียนด้วยความไม่ชอบ

ยังไม่ได้พูดถึงการล่วงเกิน "ผู้มีธรรม"ด้วยการกระทำเพราะแค่ล่วงเกิน "ผู้มีธรรม"ด้วยวาจา ด้วยการกล่าวถึงยังต้องได้รับ "กรรม"ที่หนักหนาสาหัสแล้วถ้าล่วงเกิน "ผู้มีธรรม"ด้วยการกระทำด้วยแล้วจะยิ่งสาหัสสากรรจ์มาไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่าผมได้รับการสั่งสอนจากครูบาอาจารย์หลายท่านให้เป็นอย่างนี้และได้ถูกสอนให้เห็นถึงการล่วงเกิน "ผู้มีธรรม"อย่างชนิดที่ไม่ได้ถูกแค่สอนด้วยวาจาแต่ผมโดนสอนด้วยการถูกลงโทษจริงๆ

จึงรู้..จึงเข้าใจว่า...การได้รับ "กรรม"จากการล่วงเกิน "ผู้มีธรรม"นั้นมันเจ็บปวดและทรมานจึงไม่อยากให้ท่านที่พลั้งเผลอไปกล่าวล่วงเกิน "ผู้มีธรรม"ได้รับกรรมเช่นนั้นเมื่อเราไม่รู้ว่าใครบ้างที่เป็น"ผู้มีธรรม"ก็จงอ่อนน้อมถ่อมตนติเตียนด้วยความสุภาพหรือแสดงความคิดเห็นด้วยใจที่ไม่มีอคติ...ทำอย่างนี้เอาไว้ก่อน...ปลอดภัยกว่ากันเยอะ

ผม (อโณทัย) ไม่ใช่"ผู้มีธรรม"เพราะยังมีอารมณ์มีความโกรธไม่ได้เป็นคนดีทั้งต่อหน้าและลับหลังตลอด 24 ชั่วโมงหรือตลอดเวลาและไม่ได้ทำความดีครบองค์ประกอบ 4ประการ

จะเชื่อหรือไม่เชื่อ...ก็ตามใจท่าน
ผมมีหน้าที่แค่"บอก"
"กรรม" ใดใครทำคนนั้นเป็นคนรับครับ



ขอขอบคุณข้อมูลดี ๆ จาก : อโณทัยเขตต์บรรพต