บทความ เนื้อเรื่อง หรือ คำอธิบาย โดยละเอียด
รูปข้างบนถ่ายเมื่อตอน ม.3
เอ่อผมก็เป็นเด็กอายุ15หน้าตาค่อนข้างดี
เรียนพอไปวัดไปวา(เก่ง)
เล่นดนตรีเป็นกลอง
กิจกรรมยามว่างซ้อมดนตรี และก็เล่นเกม และอีกอย่างเข้าเว็บสีแดง
เวลาเรียนชอบหลับแต่สอบได้คะแนนดีกว่าพวกไม่หลับ
เกิดวัน อังคาร ที่ 3 พฤศจิกายน 2535 เป็นคนราษีตุล
สูง 174
หนัก 60
สอบติด รด. ใส่แว่น สายตาสั้น ขวา 550 ซ้าย 600
เกรดเฉลี่ยตอน ม.3 แค่ 3.12 สอบได้ที่ อ่าไม่อยากบอก(โหล่อะ)
ปัจจุบัญอยู่ ม.4
ส่วนคนที่ผมชอบก็ หน้าตาแบบข้างบน อยู่ ม.4 ห้องเดียวกะผม
เกิดวันที่ 19 กย. 2535 (เกิดก่อนผม)
เอ่อเกรดเฉลี่ยเมื่อตอน ม.3 ก็ 3.5 (เก่งก่าผมงะ)
นิสัยก็เฮฮาบ้าบอไปนิดซนๆใสๆ น่ารัก
เจอกันครั้งแรกเมื่อตอน ม.1ก็ไม่คิดอะไร อยู่ไปๆหัวใจมันก็เลยถามหา
เลยคบเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ ม.3 พอ ม.4 เพื่อนๆกลุ่มห้องเด็ก วิทย์-คณิต ทั้ง 3คน
ก็แยกย้ายไปคนละห้อง ผมก็ไปอยู่แค่ห้อง คณิต-อังกฤษ กับคนที่ผมชอบแค่2คนทั้งห้องส่วนเพื่อนคนอื่นๆก็แยกย้ายไปตามอัธยาศัย ผมกะว่า จะบอกว่าชอบตอน ม.4 นี่แหละ
พอดีว่าเป็นคนขี้อายเลยไม่กล้า
เหตุผลที่แห้ว
ก็เนื่องมาจาก ไอ้เด็ก ห้อง MEP หรือไอ้เด็กสาย อังกฤษล้วนนะแหละ มันได้มาอยู่ห้องเดียวกะผมตอน ม.4 ดูแล้วมานนิสัย หูดำ หน้าหม้อ หม้อไปทั่วงะ เรียนเก่งกว่าผม (นิดนึง)มานชอบเล่นบาส แล้วมานสูง 183 แล้วพอดีวันที่ผม แห้ว T T ก็เนื่องมาจากพอดีผมไปนั่ง เจ๊าะ แจ๊ะ กะเพื่อนร่วมห้องเมื่อตอน ม.3 ซึ่งคุยกันวันเว้นวัน เฮฮาไปเรื่อง ส่วนคนที่ผมชอบก็ นั่งอยู่โต๊ะห่างจากผมไป 2โต๊ะ ซึ่งมองเห็นกันได้ แล้วคนที่ผมชอบก็นั่งอยู่กับกลุ่มสาวๆ แล้วไอ้ หม้อ มันก็เข้าไป เจ๊าะแจ๊ะ ผมไม่ได้คิดไรเห็วว่ามานหม้อตามปกติ จากนั้นเห็นมัน ติดกะคนที่ผมชอบกันเป็นตังเม ผมก้เริ่มหวั่นๆ จากนั้นข่าวร้าย เพื่อนสนิดของคนที่ผมชอบ
บอกว่า คนที่ผมชอบ เลืกไอ้ หน้าหม้อหูดำ ผมพยายามเก็บความรู้สึกเอาไว้ แล้วก็ไปบอกกับกลุ่มเพื่อนสนิดผม ผมยังเชียผมอยู่เลย แต่ผมไม่เข้าข้างตัวเอง ผมปลงละ
นี่ประสบการณ์รักแรกของผม แห้วอะ ใครอยากเก็บไว้เป็นประสบการ ช่วยโหวดทีนะครับ ที่กล่าวมาเรื่องจริงทั้งหมด พอดีอยากระบายให้คนอื่นได้ยิน
ไปละครับ ได้ประสบการณ์และ เดี๋ยวหาใหม่ ปลง
ท่านที่เกิดวันอังคาร
ท่านที่เกิดวันอังคาร วันนี้ยังคงจำใจสานต่อแต่เรื่องเก่า ผู้คนที่เกี่ยวข้องก็หน้าเดิมเกือบทั้งนั้นแหละหนา เงินทองได้มายังไม่ทันอุ่นมือก็ต้องหมดไป ชื่อเสียงมีคนเอาไปเหยียบย่ำทั้งคำพูดและการกระทำ เรื่องรักหากไม่คิดมากก็ยังอยู่ได้
ผมก้อขอเล่าประสบการณือกหักด้วยละกัน
เรื่องเมือปี...เอาเป็นว่าตอนนั้นผมอายุ 18 (ม.6)ดันไปชอบสาวรุ่นน้องต่างโรงเรียน(ตอนนั้นเธออายุ 13 (ม.2)-_- ผมรักเด็กคับ)และด้วยความที่เราเคยเรียนโรงเรียนประถมเดียวกันทำให้รู้จักกันอยู่แล้วและฝ่ายแม่เธอก้อรู้จักกับฝ่ายพ่อผมเป็นอย่างดี(อ้ะ เข้าทางแม่ละ)
เคยเป้นกันบ้างไหมเวลาที่เราอยู่กับผู้หญิงที่ชอบมากๆมันจะพูดไม่ค่อยออกผมก้อเป็นเช่นนั่นแหละเวลาโทรไปหาก้อคุยกับแป๊บเดียวประมาณ 1 นาที 30 วิ คุยกันแบบ ผมถามคำเธอตอบคำ(เจอแบบนี้จะแก้ไงเนีย)
ตอนนั้นผมเรียนอยู่ รร.สมุทรปราการ(ส.ป.) เธอเรียนอยู่ วิทยาลัยนาฏศิลป์กรุงเทพ(นศ.) ทำให้ระยะทางตอนนั้นมันไกลสำหรับผมมากที่จะไปรับส่งเธอ แถมมารู้อีกทีว่ามี คนไปดักรอหน้า รร. เผือรับเธออีก แงๆ แต่ผมก้อพยามเรื่อยมาจนในกลุ่มศิยษ์เก่าโรงเรียนประถม(ที่ไปเรียนที นศ. เดียวกัน)เรืมรู้และมาเล่ากับผมว่าตอนนี้เธอคบอยู่กับคนทีไปรับเธอนั่นแหละ....ความรู้สึกตอนนั้นแปลกมากผมควรจะเสียใจอย่างแรงแต่ผมกลับรู้สึกเฉยๆ...แต่ตอนกลางคื่น ผมเครียจจนนอนไม่หลับเลย "ไม่เป็นไร เราก้อสู้ไปจนกว่าเขาจะเลือกเรา"ผมยังสู้เหมือนเดิมเพราะรู้ว่าผมได้เปรียบตรงที่ฝ่าย พ่อแม่ เธอรู้จักผมเป็นอย่างดีและดูเหมือนจะเข้าข้างผม
ปีที่ 2 ความหวัง
ผมได้ข่าวว่าเธอเลิกกับผู้ชายคนนั้นแล้ว แต่เธอก้อยังไม่สนใจผมอีกทั้งๆที่ในช่วงที่ผ่านมาผมลดหุ่นจาก 90 โลเป็น 65 โล(วิ่งวันละ 20 กิโล) เริมศึกษานาฏศิลป์ชนิดเข้าไปกราบขอฝากตัวเป็นศิษย์กับครูสราชัยที่ นศ. เพือได้มีหัวข้อได้พูดคุยกับเธอ เวลาไปเทียวกันเราจะไปกัน 3 คนตลอด(เธอ แม่เธอ ผม)และทุกครั้งผมจะดูแลเธออย่างดีอยากกินอะไรอยากดูหนังเรื่องอะไรผมจัดให้(เพราเงินที่ผมได้มาจากงานพิเศษสอนศิลปะป้องกันตัวไม่ใช่เงินพ่อแม่).....แต่เธอก้อยังเย็นชากับผม...อยู่ดี
ปีที่ 3 สงสารหรือสมเพศ
ด้วยความที่ผมไปเรียนพิเศษที่ นศ. ภายใต้ความกรุณาของ ครูสราชัย ทำให้เพือนๆเธอเริ่มรู้จักผมบ้าง มีทั้งสงสารผมโดยที่ทำเป็นสนใจผมให้เบอร์โทรบ้าง เข้ามาพูดคุยบ้าง แต่ผมก้อไม่สนใจ
ปีที่ 4 เวลาแห่งความสุขของการหลอกตัวเอง
เป็นช่วงเวลาที่ผมคิดว่าเราเป็นแฟนกันแล้วเพราะไม่มีข่าวว่ามีคนตามจีบและเธอมีปันหาอะไรอยากให้ช่วยเรื่องการบ้านหรือรายงานเธอก้อปรึกศาผมตลอดแต่ก้อยังเย็นชากับผมในบางครั้งอยู่พอเธอขึ้นชั้น ม.6 ช่วงนั้นช่อง 3 จัดงานครบรอบ 38 ปีช่อง 3 เธอได้ข่าวก้ออยากไปร่วมงานแสดงด้วยใช้เวลาซ้อมทั้งหมด 5 วันรวมวันแสดงอีก 1 วันผมขับรถไปเฝ้าเธอพร้อมด้วยน้องชายของเธอตลอด จนวันซ้อมวันที่ 5 ทีมรำ(นอกงาน)ของเธอโทรตามตัวเธอในขณะซ้อมและเธออยากซ้อมงานนี้มากกว่าจนถูกต่อว่าทันทีที่กลับมาจากซ้อมจำได้ว่าผมขับรถมาส่งถึงบ้านตองเทียงคื่นมี กระเทย ตัวใหญ่ๆมายีนรอที่หน้าบ้านเธอแน่นอนว่าเธอโดนบ่นแต่ผมก้อออกหน้ารับทันที...
ปีที่ 5 ค้นพบทาง
เธอเข้าปี 1 ใน ม. แห่งนึ่งฟังดูจากแม่ของเธอว่าอะไรๆก้อดีไปหมด...ผมเริ่มรู้สึกตัวว่า หากผมแต่งงานกับเธอไปผมคงไม่มีความสุข ตลอดเวลามาผมนึกหน้าเธอยี้มให้ผมไม่ออกมีแต่ใบหน้าเฉยเมือย การกระทำที่เย็นชาไม่สนใจผม เวลาคุยกันก้อจะหลบตาผม ช่วงเวลา 5 ปีมานี้ผมได้พบว่าผม รักผิดคนมาตลอด หลังจากที่ผมคิดได้ผมหายไปจากบ้านเธอและไม่กลับไปอีกเลย.....
พศ. 2550 จุดเริ่มต้น
ตลอดเหตุการณืที่ผ่านมาผมกราบขอลูกสาวนาฏศิลป์มาเป็นภรรยาและรับปากว่าจะดูแลเธออย่างดี กับพ่อพระพิฆเนตรทุกองค์ที่ผมพบจนพ่อผมอยากไปเชียงใหม่เพือไปเยียมศิษย์คนโปรดของพ่อผมคนนึ่งทีเชียงใหม่ ตอนนี้ผมกำลังตามจีบลูกศิษย์คนนี้อยู่ภาวณาให้พ่อพระพิฆเนตรได้ดลบันดาลให้ผมสำเร็จในความรักครั้งนี้ด้วยเถอะ....
เพราะผมเองที่ตั้งใจอย่างแน่วแน่อย่างที่สุดยังต้องมีเปลียนทิศทางเลย
อายุ18-22ปี รักในมหาลัยเปลี่ยนหลายคน
อายุ22-35ปี รักกันในแผนกงานที่ทำ
อายุ35-60ปี ตอนนี้เอาก็เอาวะไม่เลือกและ
อ่านข้างบนและลองคิดดูและกันนะมันเป็นแบบนั้นจิงๆ เพราะผ่านเวลานั้นมาแล้ว ไอ้ที่ว่าอายุ17-18จะมารักใครและรับผิดชอบเขาน่ะไม่มีหรอก
ระบายได้ แต่เอารูปเขามาลง เขาจะไม่ว่าเอาหรือ ถ้าเขารู้จายิ่งแย่ไปใหญ่น๊ะตัว....แบบว่าไม่ต้องต่อเพราะต่อไม่ติดแน่ๆ แค่รูปตัวเองยังปกป้องเขาม่ายได้เลย (ถือว่าทำร้ายด้วยซ้ำ)เขาคงเลือกคนถูกแล้วแหละ โทษทีพูดตรงปายหน่อย55555(อย่าโกรธเค้าน๊ะตัวเอง)
ตัวเองเปลี่ยนมาเลือกแบบนี้ดิ่ ดีกว่า แหว๋วดีม๊ะตัวเอง หุหุหุหุหุหุ
ผู้หญิงดีๆไม่ได้มีคนเดียวในโลก
สู้ต่อไป...รักแท้อ่ะซักวันเราก็เจอเอง ไม่จำเป็นต้องตามหาก็ได้
ปล.แต่เอ็งก็ไม่น่าเอารูปเขามาปะไว้เลยว่ะ
คนนี้ ยัง ว่าง
บางครั้งการตามหาอะไรมันจะไม่พบให้เราลองหยุดหาแล้วสิ่งที่เราตามหานั้นมันจะมาหาเราเอง
นี่เป้นคำที่เราใช้สอนตัวเองเสมอเราเชื่อว่าอย่างนั้น
ขอให้ครั้งหน้านายไม่แห้วละกันนะ
แต่ผมเกิด19/6/2536น้า
ส่วนเรื่องอกหักอะแบบเด๊วกัลเลย