คลิป ชม้อยหอยเหล็ก

คำสั่ง

Share เว็บฝรั่ง
<a href="http://seedang.com/stories/24633">คลิป ชม้อยหอยเหล็ก </a> <br /> จำกันได้เสียงหัวเราะ คนบางคนที่ผ่านไปมา ก็ดูถูกเค้าว่า บ้าบางติ๊งต๋องบางไม่เต็มบาท เเต่งตัวเหมือนคนไม่สมประกอบเเจ่ใจข้างในเค้าลึก กลับไม่ใช่อย่างนั่น เเต่เค้าเป็นศิลปิน เลือกนักสู้ซีวิตคนเเบบนี้น่ายกย่องมาก สุจริตเเบบนี้คนมักมองข้ามไป <br /> <a href="http://seedang.com/stories/24633"><img src='http://statics.seedang.com/files/entries/24633/images/1_thumbnail.jpg' border='0' /></a> <br />

Share เว็บไทย
Exteen

ภาพประกอบ

บทความ เนื้อเรื่อง หรือ คำอธิบาย โดยละเอียด
การแสดงตลกของ รัตนะ สุทธิประภา หรือ “ชม้อย หอยเหล็ก” ไม่มีเวทีการแสดงในคาเฟ่ชื่อดัง ทว่ายึดทำเลหน้าร้านส้มตำศรีไทยโครงการ 3 และหน้าทางลงรถไฟฟ้าใต้ดินสถานีกำแพงเพชร ในตลาดนัดจตุจักรเป็นเวทีทอง เปิดการแสดงมอบความสุข สร้างเสียงหัวเราะและรอยยิ้มแก่ผู้สัญจร


ก่อนลงตัวที่การเป็นตลกสร้างรอยยิ้มริมถนน คุณรัตนะผ่านมาหลายเส้นทาง ตั้งแต่เดินทางเข้ามาทำงานรับจ้างในกรุงเทพมหานคร ย้ายไปที่จังหวัดภูเก็ต แล้วกลับมาหาความหวังที่เมืองหลวงอีก ครั้งนี้ได้ทำงาน รับโทรศัพท์รายการเพลงลูกทุ่งทางสถานีวิทยุ ต่อมาเป็นคนพากย์เสียงอีสานบรรยายเรื่อง หมอลำรายการเพลงลูกทุ่งทางโทรทัศน์ กระทั่งรายการยุบ จึงสมัครเรียนต่อปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง ทำให้รู้ว่ามีชมรมวัฒนธรรมและประเพณีท้องถิ่นรามคำแหง ต่อมาจึงมีโอกาสเป็นหนึ่งในนักแสดงตลก “วงโปงลางสุพรรณิการ์ รามคำแหง” ร่วมกับนักแสดงผู้หญิงชื่อ เพชราน้อย ซิ่งเกินร้อย



คุณรัตนะเล่าว่า ในปี 2549 เห็นนักแสดงริมถนนชื่อ ไอดิน แดนอีสาน แต่งชุดลิเกดีดพิณเปิดการแสดงบริเวณหน้าวัดราชนัดดา แถวอนุสาวรีย์ประชาธิปไตย จึงเกิดความสนใจคิดว่าอยากเปิดการแสดงแบบนี้ บ้าง ต่อมาได้มีโอกาสพบกับไอดิน แดนอีสาน จึงชวนมาแสดงร่วมกัน ที่ริมถนนหน้าสวนเบญจสิริและตระเวนแสดงตามที่ต่าง ๆ กระทั่งถึงวันแยกกันแสดงเดี่ยว ตัวเองเลือกเปิดการแสดงที่สวนจตุจักรในช่วงวันเสาร์–อาทิตย์ เวลา 16.00-18.00 น.


ทว่าในรอยยิ้มผู้ชมบางคน ยังมีสายตาดูหมิ่นซ้ำเหยียดด้วยคำว่า “สติไม่ดี” ทว่าคุณรัตนะยังยืนหยัดบนเส้นทางที่เลือกแล้ว “วันที่แสดงครั้งแรกอายมาก แต่อะไรที่ทำบ่อยจะชิน บางครั้งมีคนว่าทำนองไม่มีอะไรใช้ทำมาหากินแล้วหรือถึงมาทำแบบนี้ เหมือนคนสติไม่ดี จนรู้สึกท้อ แต่นำกำลังใจที่ได้ยินครูเล็ก ภัทราวดี มีชูธน พูดทางรายการโทรทัศน์ว่า

นักแสดงทุกคนขอให้คิดอยู่เสมอว่า ขณะการแสดงคุณกำลังมอบสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตให้คนดู นั่นคือ ลมหายใจขณะที่ทำการแสดง ทุกวันนี้ถือเป็นหน้าที่ รายได้จากการแสดงส่งจุนเจือครอบครัว ความสุขของ ผมคือ การได้ทำให้คนอื่นมีความสุข เวลาแสดง เขายิ้ม หัวเราะ สิ่งที่ตามมาคือเศษเงินที่หยอดให้ 5 บาท 10 บาท แต่แม้ไม่หยอดเงินให้ แค่ยืนดูแล้วยิ้มให้ก็มีความสุข อยู่ที่มุมมองความคิดของเรา อนาคตยังอยากเป็นนักแสดงตลกอาชีพ เพราะชอบการแสดงด้านนี้มากครับ”.


การแสดงของนักแสดงริมถนน ต่อหน้าผู้ชมแปลกหน้าที่เดินไป–มา หากไม่กำจัดคำว่าอายและไม่กล้าแสดงทิ้งไปจากตัว เห็นจะทำไม่ได้ ก่อนเริ่มการแสดง ต้องวางรูปแบบการแสดงที่ดึงดูดความสนใจจากผู้ชม นอกจากนั้นเป็นเรื่องอุปกรณ์ เช่น เครื่องขยายเสียง เครื่องบันทึกเสียงและอุปกรณ์แต่งหน้าแต่งตัว ส่วนทำเลในการแสดง ต้องเน้นหาสถานที่ที่มีผู้คนสัญจรเยอะ ๆ แง่รายได้ไม่มีคำว่าเป็นกอบเป็นกำ แต่เศษเงินของผู้ชมที่ใจดีคือเงินก้อนหนึ่งที่ทำให้นักแสดงและครอบครัวมีคุณภาพชีวิตดีขึ้นอีกหลายวัน.

สกาวรัตน์

ขอบคุณบทความจาก