บทความ อย่ายอมแพ้กับการดูถูกจากผู้อื่น

ผมอยู่ร.ร.ดอนบอสโก จากชื่อคงรู้แล้วว่าเป็นร.ร.คริตช์(แต่ผมเป็นพุทธนะ) และร.ร.ผมอยู่ในเคลือนักบุณซาเลเซียน ทุกๆ3ปีจะมีจัดกีฬาในเคลือขึ้น โดยผมหมายมั่นปั้นมือว่าจะเป็นนักกีฬาว่ายน้ำของร.ร.ให้ได้ เนื่องจากก่อนเข้าร.ร.นี้ผมเคยเป็นนักกีฬาว่ายน้ำของสโมสร โดยครั้งนี้จะจัดในตอนที่ผมเรียนอยู่ปวช.2 ผมรู้ข่าวเรื่องนี้ตอนปี1ที่พึ่งเข้า ก็เลยไปบอกอ.พละว่า

"เซอร์(ร.ร.เรียกอาจารย์ว่า มาสเซอร์)ปีหน้ามีแข่งซาเลเซียนใช่ไหมครับ เดี๋ยวผมจะลงว่ายน้ำนะ"เค้าตอบกลับว่า"อย่างเอ็งเหรอนักกีฬาว่ายน้ำ(ตัวผมอ้วน)"แล้วเขาก็หัวเราะ ผมก็ไม่ได้คิดอะไรมาก พอการแข่งขันใกล้เริ่มแล้ว อ.พละคนนี้ก็ออกมาพูดหน้าเสาธงว่าจะรับสมัครนักกีฬาไปแข่งขัน พอตอนกลางวันผมไปหา อ.พละ เพือขอสมัคร "เซอร์ครับ ผมมาสมัครเป็นนักกีฬาว่ายน้ำครับ"อ.พละก็ตอบกลับมาว่า"ไม่ว่างไว้วันหลังแล้วกัน"2-3วันต่อมาผมเจอเค้าอีก"เซอร์ครับว่ายน้ำสมัครได้หรือยัง"แล้วเค้าก็ตอบทำนองเดิมว่า"ยังไม่ว่างเลยวันหลังแล้วกัน"พอ2-3วันต่อมาขณะที่ผมขออาศัยนั่งรถเพื่อนกลับบ้าน อ.พละคนนี้ก็ได้เดินมาปรึกษาพ่อของเพื่อนที่ขับรถเพื่อให้เป็นโค้ชกีฬาเทนนิสให้ พอเค้าปรึกษากันจบ ผมก็ชะโงกหน้าไปถามเค้าว่า"เซอร์ครับเรื่องของผมหละ"แต่เค้าก็ไม่สนใจหันหลังแล้วเดินจากไปอย่างไม่ใยดีที่จะฟัง พอร.ร.ปิดเทอม คือร.ร.ของผมต้องมาฝึกงานตอนปิดเทอมโดยแบ่งน.ร.เป็น2ผลัดคือผลัด1ทำงานก่อน20กว่าวัน แล้วผลัด2ก็มาทำงานต่ออีก20กว่าวันเท่ากัน ตัวผสมอยู่ผลัด2มีการเช็คชื่อตอนเขาแถว อ.ประจำชั้นเห็นผมเลยถามว่า"แบ๊งค์(ชื่อผมเอง)ไม่ไปคัดตัวเป็นนักกีฬาหรอ"ผมเลยถามว่า"อ้าวคัดแล้วหรอ"อ.ตอบว่า"อ้าวเค้าไปคัดตัวตั้งแต่ผลัด1แล้วอ.พละไม่ได้บอกหรอ"เท่านั้นแหละอารมณ์ผมพุ่งปรี๊ดเลย มันจะดูถูกกันมากเกินไปแล้วนะ พอตอนที่เข้าไปฝึกงานในโรงงานแล้ว จะมีอ.ที่เป็นคนคุมงานพวกผมอยู่ ถ้าจะออกนอกโรงงานต้องแลกบัตรออกไป ผมจึงขอแลกบัตรเพื่อจะไปโวยอ.พละ แต่อ.ในโรงงานห้ามไว้"เอ็งไปคุยกับเค้านะถ้าเค้าไม่ใจพอเอ็งจะโดนกดคะแนนนะผมไม่ให้คุณไป"ผมเลยม่ได้ออกไปฉะอ.พละ"เอ็งลองไปคุยกับเซอร์ยนต์ซิ(เป็นอ.ที่เป็นหัวหน้าเอานักกีฬาไปแข่ง)"

ผมเลยไปคุยกับเค้าเค้าถามว่า

เซอร์ยนต์"อ้าวอ.พละไม่ได้บอกหรอว่าไปคัดตัวแล้ว"

ผม"ไม่ได้บอกเลยครับเขายังไม่ยอมให้ผมสมัครเลย"

เซอร์"อ้าวหรองั้นเราไม่ต้องคัดแล้วเป็ยเลยแล้วกัน"

ความหวังของผมเลยมีประกายขึ้นมาอีกนิด ผมเลยไปซ้อมว่ายน้ำเป็นเวลา1เดือน เมื่อถึงวันแข่งโดยผมลงแข่งคนแรก จากการที่ผมร้างสนามนานจึงเกิดอาการเหนื่อยมากหมดแรงเลย เลยบายไปหลายรายการ จนมาถึงรายการผลัดผสม4x50เมตรผมเป็นคนเปิดว่ายท่ากรรเชียง ผมค่อนข้างตื่นเต้นเพราะไอ้ตัวเปิดเป็นเยาวชนทีมชาติ ตายแล้วกูโดนเป็นกิโลแน่เลย พอกรรรมการปล่อยตัวผมหลับหูหลับตาว่าจ๊ำอย่างเดียวพอถึงขอบสระ!ไม่น่าเชื่อผมว่ายเสมอมันเป็นไปได้ไงแต่แล้วทีมผมก็แพ้อยู่ดีเพราะทีมมันเยาวชนทีมชาติ3ตัว คณะผู้ใหญ่ที่ดูอยู่ชมเป็นการใหญ่เลยกลับมาที่ร.ร.ก็ดังเป็นพลุเลยพูดได้ว่าเป็นวีรบุรุษของร.ร.เลยแตแล้วสุดท้ายเกรดพละของผมได้2.5เองทั้งๆที่เขาบอกว่าส่งงานครบมาเรียนครบอย่างน้อย3.00 ผมทำตามทุกอย่างแต่ชั่งมันปีหน้าผมไม่มีเรียนพละแล้ว ขอบคุณที่นั่งอ่านจนจบ

ผมของขอบคุณเซอร์โด้(อ.ที่ห้ามไม่ให้ออกมาฉะอ.พละ) ขอบคุณเซอร์ยนต์ที่ให้โอกาสผมพิสูจน์ตัวเองขอบคุณจริงๆ