บทความ นิยายที่ผมแต่งมาแล้ว ตอน 3 ครับ

                                                         ตอนที่ 3
“เลี้ยวซ้ายแล้วก็ตรงไปอีก นั่นแหละ นี่แหละถึงแล้วบ้านของฉัน” บรูโนกล่าวบรรยายเส้นทางการมาถึงบ้านของตนให้อัลเบิร์ด ซึ่งผู้ฟังก็ไม่ได้เอ่ยปากขอให้นำทางสักหน่อย
“ลงๆไปซะ แล้วก็เอารถเอารถไปด้วย งานของฉันจะได้จบๆกันไป” อัลเบิร์ดกล่าวกับบรูโน เมื่อจอดรถสนิทและดับเครื่องพร้อมโยนกุญแจรถให้เจ้าของ เพื่อจะเดินทางกลับไปยังปราสาทตระกูลคอลเน็ตด้วยการเดินเท้า
“นายจะไปไหนล่ะนั่น” บรูโนทักขึ้นเมื่อเห็นอัลเบิร์ดกำลังเดินกลับไปทางเดิม
“กลับปราสาท” เขาตอบเพียงสั้นๆ ซึ่งนั่นทำให้บรูโนส่ายหัวช้า และก็ตะโกนไปให้อัลเบิร์ดได้รับรู้ว่า
“มันดึกแล้ว พักบ้านฉันก่อนก็ได้ ไม่งกขนาดคิดค่าพักหรอกน่า เข้ามาเถอะ ไอ้หัวทอง” เสียงตะโกนของบรูโนนั้นทำให้อัลเบิร์ดเกิดอาการฉุนนิดๆ แต่ก็ยอมทำตามโดยดี
“พี่ค่ะ กลับมาแล้วเหรอ” เสียงใสๆของสาวน้อยหางม้า ผมทอง ดวงตามรกต ดังขึ้นพร้อมกับเสียงเปิดประตูบ้าน เมื่อหันไปมองทำให้อัลเบิร์ดต้องตกอยู่ในภวังค์ไปครู่นึง
“เอ้า เข้ามาได้แล้วอัลเบิร์ด อย่ามัวเอ๋อน่า” บรูโนทักขึ้น แล้วอัลเบิร์ดก็ยอมทำตาม
เมื่อเข้ามาในบ้านแล้วทั้งสองคน(อัลเบิร์ดและบรูโน)ก็อาบน้ำเปลี่ยนชุดนอนในทันที เพื่อที่จะเข้านอน เนื่องจากเป็นเวลาดึกมากแล้ว
“อัลเบิร์ดมานอนที่ห้องฉันก็ได้” บรูโนทักขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนหัวทองนอนขดตัวอยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่น
“ไม่เป็นไร ฉันเฝ้าเวรยามให้” ประโยคนี้ทำให้บรูโนถึงกับช็อคไปครู่หนึ่ง และหวนคิดเรื่องที่เกิดขึ้นในโรงแรม
“งั้นก็ตามใจ” บรูโนตอบเสียงสลด พร้อมเดินเข้าห้องนอนไป
เวลานั้นได้ย่างเข้าสู่วันใหม่โดยเร็ว เพียงแต่ผู้ที่อยู่ในนิทราทั้งหลายยังไม่สามารถที่จะรับรู้ได้ เพราะดวงตะวันนั้นยังมิโผล่พ้นขอบฟ้า ทันใดนั้นแสงสว่างก็พลันเกิดขึ้นปลุกให้อมตะชนตื่นจากนิทรา
“ทำไมนายมานอนอยู่ตรงนี้ ไม่ไปนอนในห้องล่ะ” เสียงใสๆของสาวน้อยทำให้อัลเบิร์ดลืมตาขึ้นมาและตอบคำถาม ด้วยเสียงที่ปราศจากความง่วง
“เป็นห่วงฉันด้วยเรอะ” เขาตอบพลันหลับตาอย่างรวดเร็ว ซึ่งทำให้ผู่ถามไม่พอใจเป็นยิ่ง และแสดงอาการหงุดหงิด
“บ้า! ฉันแค่มากินน้ำ ไอ้คนหลงตัวเอง” พูดเสร็จเจ้าตัวก็รีบกระแทกน้ำในแก้วเข้าปากพร้อมเดินไปปิดไฟ แต่ยังไม่ทันจะเดินไปถึงสวิตซ์ก็มีเสียงหนึ่งมาขัดเสียก่อน
“หมอบลง!” ไม่ใช่ใคร เจ้าของเสียงคืออมตะชนที่นอนอยู่บนโซฟาเมื่อครู่ แต่บัดนี้ กลับอยู่ในอาการลุกลี้ลุกลน ไม่ทันสิ้นเสียงห่ากระสุนปืนกลก็พวยพุ่งออกมาจากนอกหน้าต่างทำให้กระจกหน้าต่างแตกไม่มีชิ้นดี และห่ากระสุนอีกชุดหนึ่งก็พุ่งไปที่สาวน้อยที่กำลังจะปิดสวิตซ์ไฟ ยังไม่ทันที่จะถึงเป้าหมายกลับมีร่างกายของบุรุษผู้หนึ่งมาขวางห่ากระสุนไว้ เขาคนนั้นคือ อัลเบิร์ด ห่ากระสุนค่อยพุ่งเข้าไปในร่างกายของอัลเบิร์ดภายใต้ชุดนอน เลือดข้นๆสีแดงฉานไหลออกมาจากร่างกายนั้น พร้อมเสียงเข้มแข็งซึ่งตรงกันข้ามกับร่างกายของผู้กล่าวว่า
“เข้าห้องนอนไปซะ” สาวน้อยเมื่อได้ยินเสียงนั้นก็รีบลุกขึ้นแล้ววิ่งไปที่ห้องนอนอย่างรวดเร็ว ไม่ทันที่ห่ากระสุนจะเปลี่ยนเป้าหมายก็มีกลุ่มคนในชุดหน่วยS.W.A.Tกระโจนเข้ามาในบ้านทางหน้าต่างที่ไร้กระจก พร้อมด้วยอาวุธปืนนานาชนิด ฉับพลันอัลเบิร์ดก็วิ่งเข้าสู่เป้าหมายและจู่โจมแบบไม่ให้ตั้งตัวด้วยมือเปล่า และเมื่อแย่งปืนมาได้สำเร็จ เขาก็บรรเลงห่ากระสุนเหล่านั้นกลับไปหาเจ้าของเดิมของพวกมันจนไม่เหลือไว้สักนัดในแม็กกาซีน ทันใดนั้นอัลเบิร์ดก็เหลือบสายตาไปเห็นบุรุษคนหนึ่งในเงามือของห้องนี้ บุรุษคนนั้นใส่ชุดทักซิโด้สีดำ เขาหันมายิ้มอย่างเป็นมิตรให้กับอัลเบิร์ด แต่อัลเบิร์ดกลับแยกเขี้ยวใส่อย่างต่อต้านและพุ่งกระโจนเข้าต่อสู้ในทันที บุรุษผู้นี้มิเป็นเหมือน พวกคนในชุดS.W.A.T เขาสามารถปัดป้องการจู่โจมด้วยมือเปล่าของอัลเบิร์ดได้อย่างคล่องแคล่ว และหาโอกาสที่จะสวนกลับ ซึ่งอัลเบิร์ดก็สามารถพอที่จะปัดป้องได้ แต่สถานการณ์กลับพลิกผัน ชายในชุดทักซิโด้กลับโต้ตอบด้วยการเตะเข้าไปที่สีข้างของอมตะชน ทำให้อัลเบิร์ดถึงกับทรุดในทันที แต่ชายผู้นั้นก็ยังจู่โจมต่ออย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดจนกระทั่ง อัลเบิร์ดคว้ามือข้างหนึ่งของเขาเอาไว้ได้และบิดมันพร้อมสปริงตัวลุกขึ้น เมื่อยืนขึ้นได้อย่างมั่นคงแล้ว ชายในชุดทักซิโด้ก็พุ่งหมัดจากมืออีกข้างหวังจะต่อยเข้าที่หน้าของอัลเบิร์ด แต่อมตะชนบิดมือที่จับไว้อีกข้างและอ้อมตัวไปด้านหลังของคู่ต่อสู้ ทันใดนั้นแสงไฟสีแดงจากหลังคารถคันหนึ่งที่ค่อยๆขับเข้ามาใกล้บ้านหลังนี้ก็สว่างสาดส่องผ่านเข้ามาในตัวบ้าน ทั้งสามที่อยู่ในห้องนั่งเล่นนั้นรู้ทันทีว่าเป็นรถตำรวจ ชายในชุดทักซิโด้จึงสลัดตัวเพื่อออกจากการจับกุมของอัลเบิร์ด และหลบหนีไปได้สำเร็จ พอดีกับจังหวะที่เหล่าตำรวจเข้ามาในบ้านและสอบปากคำสาวน้อยและอัลเบิร์ด ซึ่งทั้งสองก็ตอบตามความจริง และบรูโนก็ออกมาจากห้องนอนและบอกกับทุกคนว่า
“ฉันโทรเรียกตำรวจมาเอง ไม่ต้องตกใจ”

                                                   ตอนนี้อาจจะเป็นตอนสุดท้ายในช่วงนี้ครับนะครับ เพราะจะเปิดเทอม แต่ผมก็จะพยายามเอามาโพสนะครับ นานๆจะตอนนึง