บทความ นิยายที่ผมแต่งมาแล้ว ตอน 2 ครับ

คำสั่ง
ฟอร์เวิร์ดต่อ

ภาพประกอบ

บทความ เนื้อเรื่อง หรือ คำอธิบาย โดยละเอียด
ตอนที่ 2
“เข้าไปกันเถอะ” เสียงของอัลเบิร์ดดังขึ้น ทำให้บรูโนหลุดจากภวังค์ พร้อมถอยออกห่างจากประตูสีดำสนิท อัลเบิร์ดไม่รอให้บรูโนตอบรับ ค่อยๆแง้มประตูออกอย่างช้าๆด้วยความระมัดระวัง
“เข้ามา” เสียงหนึ่งดังมาจากในห้อง ทำให้บรูโนที่อยู่ด้านนอกเกิดอาการตกใจ อัลเบิร์ดจึงกวักมือเรียกให้เข้าไปข้างใน บรูโนเดินเข้าไปในห้องนั้นด้วยความประหม่าเป็นที่สุด เขาเข้าไปข้างในก็พบกับชายชุดดำนั่งก้มหน้าอยู่ที่โต๊ะยาวและมีเก้าอี้ว่างอีกตัวอยู่ฝั่งตรงข้ามที่ชายคนนั้นนั่งอยู่หรือก็เขาตรงหน้าของบรูโนนั่นเอง
“เชิญนั่ง” เสียงของชายชุดดำดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้นักโบราณคดีกลืนน้ำลายอึกใหญ่ และนั่งเก้าอี้ตรงหน้าที่ว่างอยู่ แต่เขาก็ต้องตกใจอีกครั้ง เมื่ออัลเบิร์ดที่อยู่ด้านนอกทะลึ่งปิดประตูซะดังโครม ต่างกับตอนที่เปิดประตูนี้ที่ค่อยๆแง้มอย่างลิบลับ จนบรูโนต้องหันไปดูและเมื่อเขาหันกลับมาที่โต๊ะก็ต้องตกใจอีกเมื่อปรากฏใบหน้าของชายชุดดำที่เมื่อครู่ยังปกปิดอยู่ ใบหน้านั้นคาดอายุประมาณได้ 30-40 ปี มีหนวดเคราประปรายตามคาง ผมสีดำสนิทเหมือนประตูห้อง ดวงตาสีดำกลมโตที่เหมือนนิลเม็ดใหญ่กำลังจ้องมองเขาอยู่
“ขอโทษที่ทำให้ตกใจ” ชายชุดดำพูดขึ้น พร้อมก้มหัวพองาม
“ไม่เป็นไรครับ” บรูโนกล่าวให้อภัย ทำให้ชายชุดดำ เงยหน้าขึ้นมาและ เริ่มสนทนาด้วยกัน
“ขอบคุณอย่างมากที่มากับพวกเรา คุณคือผู้ลิขิตชะตาของตระกูลเรา ผมรู้ว่าคุณมีคำถามมากมาย แต่ขอให้เก็บไว้ก่อน เรารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับคุณ ขอจงอย่าปกปิด และพูดความจริงทั้งหมด” เขาพูดถึงข้อตกลงในการสนทนา ซึ่งบรูโนก็ตอบรับด้วยความยินดีและพยักหน้าเป็นการยืนยัน
“เมื่อหลายเดือนก่อน คุณได้ขุดพบปาปิรุส(กระดาษอียิปต์โบราณ)แผ่นหนึ่ง ปาปิรุสแผ่นนั้นบ่งบอกตำแหน่งของปราสาทหลังหนึ่งที่อยู่ท่านกลางป่าไม้ ปาปิรุสแผ่นนั้นได้มีคนมาขอซื้อมากมายเพื่อนำไปประมูลแต่คุณไม่ขายมัน และเก็บมันไว้กับตัวเองใช่ไหม” เขาหยุดสนทนาและมองบรูโนด้วยสายตาที่ต้องการคำคอบ
“ครับ” บรูโนตอบสั้นๆ และมองชายชุดดำเป็นเชิงว่า[เข้าเรื่องต่อเถอะ] ชายชุดดำพยักหน้าอย่างพอใจ และเริ่มสนทนาต่อ
“ผมขอได้ไหม ปาปิรุสนั่นน่ะ” ชายชุดดำพูดอย่างเด็ดขาด ทำให้บรูโนถึงกับสะดุ้ง และมองคู่สนทนาตรงหน้าอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยินเมื่อครู่
“ถ้าต้องการเหตุผล ผมจะบอกให้[พักหายใจ] ปราสาทในแผ่นปาปิรุสก็คือปราสาทหลังนี้ พวกเราเป็นตระกูลอมตะ แน่นอนว่าพวกเราถูกกล่าวถึงอย่างมากในโลกมืด(สังคมมืด ตลาดมืด ประมาณนั้น)และมีหลายคนพยายามจะล้วงความลับของตระกูลที่แม้แต่ทุกคนในตระกูลก็ยังไม่รู้ว่าความลับที่ทำให้พวกเราเป็นแบบนี้มันคืออะไร ถ้าพวกมันได้แผ่นปาปิรุสนั่นไปก็เท่ากับว่า พวกเราจะถูกนำไปใช้ในการทดลองต่างๆมากมาย ซึ่งมันไม่ใช่สิ่งที่ดีเลย และตอนนี้คุณไม่ปลอดภัยแล้ว คุณอาจจะถูกพวกมันฆ่าแล้วชิงปาปิรุสไปก็ได้ พวกเราจึงขอเก็บรักษามันไว้เอง” ชายชุดำพูดจบก็เกิดอาการเหนื่อยหอบ แต่ก็พยายามที่จะปกปิดและหันมองบรูโนด้วยแววตาต้องการคำตอบ
“ได้ ถ้ามันจำเป็นผมให้ก็ได้ครับ สำหรับผมมันคงไม่จำเป็นเท่าไร หากเทียบกับพวกคุณ ถ้าความเห็นแก่ตัวของผมทำให้ตระกูลที่มีประวัติศาสตร์มายาวนานต้องมาพินาศ ผมคงให้อภัยตัวเองไม่ได้” บรูโนกล่าวพร้อมทั้งยิ้มและร้องไห้ในเวลาเดียวกัน เขาฟุบไปกับโต๊ะ และสะอื้นออกมา
“อ่อนไหวจริงนะ แต่ยังไงก็ขอขอบคุณ ที่ช่วยตระกูลเราไว้ ส่วนเรื่องค่าเสียโอกาส เอ่อ หมายถึง เงินน่ะ พวกเราจะส่งไปให้ทีหลังนะครับ ตามเลขบัญชี” ชายชุดดำกล่าวและยิ้มอย่างเป็นมิตร พอดีกับจังหวะที่บรูโนเงยหน้าขึ้นมา เขาได้ลบคราบน้ำตาออก และหยิบแผ่นปาปิรุส ส่งให้คู่สนทนา และไม่กล่าวอะไรสักคำ
“เดี๋ยวอัลเบิร์ดจะไปส่งคุณกลับบ้านนะครับ และขอบคุณที่ให้ความช่วยเหลือครับ” ชายชุดดำกล่าวและส่งแขกออกจากห้องตามระเบียบ พอออกมาบรูโนได้เจอกับอัลเบิร์ด ที่คาดว่าอยู่ในห้อง แต่ไม่ เขาอยู่ข้างนอกตลอดเวลา
“เอาล่ะตามชั้นลงมา” อัลเบิร์ดกล่าวและเดินนำบรูโนไป ด้วยความเร่งรีบ ทำให้บรูโนต้องรีบเดินตามไป
“ไม่ลงลิฟต์ล่ะ มีไม่ใช่เหรอ” บรูโนถามด้วยความสงสัย แต่คำตอบที่ได้กลับมามันไม่ประทับใจเอาเสียเลย
“ขี้เกียจรอ วันๆมีคนใช้ไม่รู้กี่รอบ เดี๋ยวรอกมันก็ขาด” นั่นคือคำตอบจากชายผู้เดินนำหน้าไป อย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด