บทความ The Lord of the Loli มหันตภัยแห่งแหวนโลลิ "ยำใหญ่โลลิ" ตอนที่ 8 จบ......

[ The Lord of the Loli ] มหันตภัยแห่งแหวนโลลิ ตอนที่ 8 "คณะเดินทางแตกสลาย" 

+++++++++++++The Lord Of The Loli+++++++++++++

มหันตภัยแห่งแหวนโลลิ ตอนที่ 8 "คณะเดินทางแตกสลาย"

     คณะเดินทางต่างก็มาหยุดเรืออยู่หลังรูปปั้นโอนิซึกะ แต่ละคนก็หามุมนั่งพักผ่อนของตัวเอง เลโนร่ามองซ้ายมองขวา "อาราแคพ ตูว่ารีบไปจากที่นี่
เถอะ รู้สึกไม่ค่อยดีเลย" "ตูว่าพวกเราควรพักผ่อนกันก่อนเถอะ อย่าเพิ่งเดินทางเลย"อาราแคพหนมาพูด "แต่เราจะไปทางนี้จริงๆน่ะเหรอ"กิมซิลโวย "ทาง
ที่เราจะไปน่ะ มีพวกเนโกะมากมาย แถมหนทางก็มีแต่ก้างปลา เราจะเดินทางกันไม่ไหวนา เราไปอีกทางดีกว่า มีผ้าขี้ริ้วขวางทาง มีMaidมากมาย
ตูชอบแบบMaidมากกว่าเนโกะน่ะ" อาราแคพปาดน้ำลาย"นั่นแหละ เส้นทางของเรา ตูชอบแบบเนโกะมากกว่า เหอๆๆ" อาราแคพหันไปมองรอบๆ
"โฟรริดล่ะ" และอาราแคพก็สังเกตว่านอกจากโฟรริดแล้ว
มูโรเมียร์ก็ไม่อยู่
โฟรริดเดินมาเรื่อยๆพร้อมกับคลึงแหวน "ข้าเข้าใจดีนะ ว่าเจ้าต้องการมุมสงบ" โฟรริดหันไปหาเจ้าของเสียง เขาคือมูโรเมียร์นั่นเอง "เจ้าว่าไม๊
นี่มันบ้าชัดๆขอแค่เรารวบรวมเด็กผู้หญิงมาไว้ในฮาเร็มของเรา เราก็จะมีความสุข แถมเซาโนก็จะเฉาตายไปด้วย"มูโรเมียร์ทำหน้าเครียดพลางเดินเข้ามา
หาโฟรริด"ขอเพียงเจ้าให้ข้ายืมแหวน" โฟรริดหันหลังหนี มูโรเมียร์คว้าขาโฟรริดไว้ "ข้ารู้ว่าเจ้าจะสร้างฮาเร็มเอง ไม่ยอมแบ่งให้เพื่อน มา!!!!!
เอาแหวนมา!!!!!!!!" มูโรเมียร์แย่งแหวนจากโฟรริดอย่างบ้าคลั่ง โฟรริดสวมแหวนแล้วเตะมูโรเมียร์ แล้วหนีไป "ไอ้งก คิดจะ'งับ'เด็กคนเดียว แบ่งเพื่อนมั่ง
สิวุ้ย" แต่อยู่ๆมูโรเมียร์ก็กระเด็นเพราะโฟรริดเตะนั่นเอง โฟรริดวิ่งหนีมาเรื่อยๆมาจนถึงเนิน โฟรริดรู้สึกตาพร่ามัว เห็นแต่ดวงตาใส่แว่นมองมาหาตน
โฟรริดรีบถอดแหวนออก อาราแคพก็มาเจอพอดี "โฟรริด เจ้าทำอะไรอยู่น่ะ" โฟรริดทำท่ากลัวอาราแคพ "ไม่ต้องกลัวข้าจะปกป้องเจ้าเอง" "ปกป้องข้าจาก
ท่านได้ไหมล่ะ"โฟรริดย้อน อาราแคพเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับกุมมือโฟรริด "ไม่ต้องห่วง ข้าเป็นพวกH ไม่ใช่พวกโลฯ ถ้าเด็กผู้หญิงคนไหนโตเกินเด็ก
แกก็ส่งมาให้ตูแทนละกัน ตูรู้ว่าแกชอบเด็ก10ขวบลงมา 11ขึ้นไปตูขอละกัน" โฟรริดใจชื้น "เออ แบบนี้ค่อยคุยรู้เรื่องหน่อย"
แต่อยู่ๆกองกำลังของพวกอุรุก-เกย์ เบ๊ของซาโรนินก็เข้ามา "ฮ๊าย~~~ เป็นคู่ตุ๋ยกันเหรอฮ้า~~~ มามะ มาหาพวกเดี๊ยนมา" ว่าแล้วพวกอุรุก-เกย์ก็พุ่งเข้า
จู่โจมอาราแคพ โฟรริดวิ่งหนีไป "เฮ้ย..........อย่าทิ้งตูไว้คนเดียวเซ่" โฟรริดคิดในใจ.oO(อยู่ให้โง่เรอะ เจ้าอาราแคพตายไปก็ดี ตูได้ครองเด็กผู้หญิงโดยไม่ ต้องแบ่งใคร) อาราแคพสู้กับพวกอุรุก-เกย์อย่างถวายชีวิต เพราะรู้ดีว่าถ้าแพ้ ก้นของตนจะเป็นอย่างไร ทันใดนั้นเลโนร่าและกิมซิลก็มาช่วยอาราแคพ
ทันเวลา เลโนร่ายิงธนูใส่พวกอุรุก-เกย์ตายเป็นจำนวนมาก กิมซิลก็ช่วยอีกแรง

โฟรริดวิ่งไปเรื่อยๆพอเห็นพวกอุรุก-เกย์วิ่งทำตาเยิ้มน้ำลายยืดมาเพื่อหาผู้ชาย โฟรริดก็หนีไปที่โคนต้นไม้ทันที ตอนนั้นทาสึเกะและเมล่อนก็เห็นโฟรริด
ทาสึเกะและเมล่อนเรียกให้โฟรริดไปหา โฟรริดไม่ไป พลางวิ่งไปอีกทาง ทาสึเกะกับเมล่อนวิ่งตามโฟรริดไป แต่พวกอุรุก-เกย์เห็นก่อน เลยวิ่งอ้าแขนอันล่ำ
บึ๊กมาจะกอดพวกเมล่อนกับทาสึเกะ แต่มูโรเมียร์มาช่วยทัน มูโรเมียร์ฆ่าพวกอุรุก-เกย์ตยไปมาก แต่อยู่ๆก็มี"ปลักขลิก"ยิงมาที่อกของมูโรเมียร์ อยู่ๆปลัด
ขลิกนั้นก็แตกออกมาเส้นออกมาเป็นจำนวนมาก ค่อยๆชอนไชเล่นปูไต่กับมูโรเมียร์ "เฮ้ย!!!!!!! ตูเสียวนะเฟ้ย อย่าเล่นกับตูแบบนี้!!!!!!!!!!!!!!"
แต่ด้วยความเสียวไม่สามารถทำให้มูโรเมียร์เคลิ้มได้ พลางนึกได้ว่าถ้าเผลอตัวจะโดน"รุมกินโต๊ะ(ก้น)" จากพวกอุรุก-เกย์ มูโรเมียร์สู้ใจขาดดิ้น แต่อยู่ๆ
ปลัดขลิกก็พุ่งมาอีกดอก คราวนี้เป็นเส้นๆไต่ตามหลังของมูโรเมียร์ จนมูโรเมียร์เริ่มเคลิ้มและเริ่มเข่าอ่อน แต่มูโรเมียร์ก็ไม่ยอมแพ้ สู้ไปเรื่อยๆ ฆ่าพวกอุรุก-เกย์
ตายอีกเพียบ ปลัดขลิกก็ถูดยิงมาอีกลูกคราวนี้เข้าที่เป้ากางเกงเลย มูโรเมียร์เริ่มทนไม่ไหวหลังจากโดน"ปลัดขลิก ปูได่"ที่หน้าอก หลังและเป้า
ตาของมูโรเมียร์ เริ่มพร่ามัวเนื่องจากอาการเคลิ้ม หัวหน้าของอุรุก-เกย์ค่อยๆเดินเข้ามาเป่าที่คอของมูโรเมียร์เบาๆ สร้างความหวาดเสียวยิ่งนัก
พอได้โอกาสก็ดึงมูโรเมียร์ล้มลง พลางใช้อาวุธลับ"ไอติมดำ"กับมูโรเมียร์ แต่อาราแคพกระโดดมาช่วยทัน อาราแคพสู้กับหัวหน้าของอุรุก-เกย์อย่างดุเดือด
หัวหน้าของอุรุก-เกย์ใช้ "ไอติมดำ"เจาะลงพื้น แล้วมาโผล่ที่ก้นของอาราแคพ อาราแคพหลบทัน และตัดแขนของหัวหน้าอุรุก-เกย์ขาด แล้วเสียบไปที่ท้อง
ของอุรุก-เกย์ แต่อุรุก-เกย์เกิดอาการซาดิสถ์ ดึงดาบเข้าไปหตัวเองพลางน้ำลายหยดติ๋งๆ "เฉียวเว้ย" >_< หัวหน้าอุรุก-เกย์คราง อาราแคพทำหน้า ' _ ';;;
แล้วดึงดาบ กลับมาตัด...ของหัวหน้าอุรุก-เกย์ขาด "อุ๊ยตาย ว้ายกรี๊ด!!!!!!!!!!!!!!"หัวหน้าอุรุก-เกย์ร้องสุดชีวิตแล้ววิ่งหนีไป
อาราแคพวิ่งเข้ามาหามูโรเมียร์ซึ่งกำลัง หมดแรงข้าวต้ม(สาเหตุนี่ รู้ๆกันอยู่) "แฮ่ก...........แฮ่ก......."มูโรเมียร์หอบ "โอย น่ากลัวจริงๆ เล่นเอาซะหมดแรง
เลย" อาราแคพค่อยๆประคองมูโรเมียร์ "ข้าคงมาได้แค่นี้แหละท่านอาราแคพ" "ไม่มูโรเมียร์ แกต้องไม่ตาย" อาราแคพพูด แต่อยู่ๆโดจินโชบิทส์เล่มใหม่ก็
ตกลงมาจากกระเป๋าของอาราแคพ มูโรเมียร์เห็นโดจินโชบิทส์เล่มนั้นก็เลือดกำเดากระฉูด ประกอบกับเพิ่งโดนเล่นงานจนหมดแรงข้าวต้ม เลยหน้าซีด
"ทำไม..........ทำไมท่านไม่แจกเล่มนั้นให้ข้า" อาราแคพเหงื่อตก"เอ่อ.........เอาไว้ตูอ่านจนปรุก่อนสิ ค่อยแจก" "อุ๊บ...........อ๊อก.............."อาการหมดแรงข้าวต้ม
ประกอบกับอาการเสียเลือดมาก(มั้ง) ทำให้มูโรเมียร์ขาดใจตาย อาราแคพจึงเอาโดจินโชบิทส์เล่มนั้นวางไว้ที่อกของมูโรเมียร์ แล้วล่องร่างอันไร้วิญญาณ
(แต่มีโดจิน)ของมูโรเมียร์ตามน้ำไป แม้ร่างของมูโรเมียร์จะไร้ซึ่งวิญญาณ แต่ก็ไม่ไร้ซึ่งความหื่นกาม ทันใดนั้นที่อาราแคพวางโดจินไปที่อกของมูโรเมียร์
มูโรเมียร์ก็ยิ้มออกมา(สงสัยอยากได้มาก) และกอดโดจินเล่มนั้นแน่น จนอาราแพเอาคืนไม่ได้(แค่กะให้ยืมจะได้ตายสบายๆ แล้วพอตายสนิทแล้วค่อย
เอาคืนน่ะ) อาราแคพจนปัญญาเลย ปล่อยโดจินไปกับร่างของมูโรเมียร์ อาราแคพก็เตรียมสัมภาระพร้อมเพื่อจะไปช่วยทาสึเกะและเมล่อน
"หวังว่าก้นของพวกเขาคงปลอดภัย"อาราแคพพูด

ตัดมาทางโฟรริด โฟรริดกำลังกุมแหวนอยู่ แล้วตัดสินใจเข็นเรือออกไป เพื่อจะไปมอร์โลลิคนเดียว เด็กหอหันมาเห็นทันจึงรีบกระโจนเกาะท้ายเรือ
"โฟรริด ขอตูไปด้วย"เด็กหอ โฟรริดถีบเด็กหอตกน้ำ "จะมาแย่งเด็กสาวๆที่มอร์โลลิกับตูเรอะ" สติของเด็กหอค่อยๆเลือนราง แต่อยู่ๆเด็กหอก็นึกถึงสวรรค์
ที่มอร์โลลิ เด็กหอตะเกียกตะกายว่ายน้ำขึ้นมาเกาะหางเสือ โฟรริดก็ถีบหน้าเด็กหอไปหวังจะให้จมน้ำตาย เด็กหอหน้าด้านพอที่จะรับteenของโฟรริด
พอตั้งหลักได้เด็กหอขึ้นไปที่เรือ "คิดจะ'งับ'เด็กโดยไม่แบ่งตูเรอะ" "เออ เด่ะ"โฟรริดพูดพลางต่อยเด็กหอพลาง "แกมันรสนิยมเดียวกับชั้น ชอบเด็กๆเหมือน
กัน ถ้าชอบเกิน 10 ขวบขึ้นไปแบบเจ้ามูโรเมียร์ก็ว่าไปอย่าง" เด็กหอเลยพูดว่า"ไม่เป็นไร งั้นตูขอแบบ 10 ขวบขึ้นก็ได้ แต่ไม่เกิน 15 OKป่ะ" โฟรริดคิดหนัก
"เออ งั้นพอไหว ลุยเลยพวกเรา!!!!!!!!!!!!!!" โฟรริดและเด็กหอก็บึ๊ดจั้มบึ๊ด ไปดินแดนมอร์โลลิ เพื่อไปหาเหล่าเด็กผู้หญิง


..............................จบภาค มหันตภัยแห่งแหวนโลลิ..............................

Credit : http://board.dserver.org